กนั้นก็เดินเข้าไปในสนามอย่างเฉื่อยชา มองหลี่ลั่วพร้อมกับยิ้มกล่าว “หลี่ลั่ว เจ้าออมมือให้ข้าด้วยล่ะ”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน
หลี่ลั่วกำกระบองเหล็กเอาไว้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ตอนนี้เอง ผู้อำนวยการที่อยู่บนแท่นสูงก็ได้พยักหน้า สวีซานเยว่กับหลินเฟิงที่เป็นผู้ดูแลต่างก็ส่งเสียงตะโกนออกมาพร้อมกัน “เริ่มได้!”
ในขณะที่เสียงตะโกนดังขึ้น หลี่ลั่วกับหลิวหยางก็พุ่งเข้าใส่กันทันที
หลิวหยางมองดูเงาร่างตรงหน้า แสยะยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ กล่าว “ความเร็วของเจ้า… มันช่าง…”
เปรี้ยง!
ทันทีที่เสียงของเขาเพิ่งจะดังขึ้น หลี่ลั่วที่อยู่ตรงหน้าก็กดปลายเท้าลงบนพื้นอย่างฉับพลัน เงาร่างของเขาพลันเร่งความเร็วสูงขึ้นประหนึ่งอินทรีทะยานฟ้า ในชั่วพริบตานั้น ก็ได้มีเสียงแหวกอากาศอันคมกริบดังขึ้นรางๆ
เสียงหัวเราะของหลิวหยางยังไม่ทันได้เปล่งออกมา เขาก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้ามันกะพริบวูบ จากนั้นเงาร่างของหลี่ลั่วก็ได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาแล้ว
แต่สิ่งที่ติดตามเงาร่างของหลี่ลั่วมาติดๆ ก็คือเงากระบองที่ทะลวงเวหาเข้ามา เงากระบองส่งเสียงหวีดร้องแหลมสูง ความเร็วของมัน สูงจนหลิวหยางไม่มีเวลาได้ตอบสนองเลยอย่างสิ้นเชิง แต่ใน
