กลุ่มเพื่อนอันธพาลมายังด้านหน้า
เป้ยคุนมีรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าขาวเนียน แต่แววตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นกลับทำให้มันดูมืดมนเล็กน้อย
“หลี่ลั่ว ข้าคิดว่าเจ้าจะไม่มาวิทยาลัยแล้วเสียอีก” เป้ยคุนจ้องมองหลี่ลั่ว กล่าวด้วยรอยยิ้มเสแสร้ง
หลี่ลั่วเพียงเหลือบมองมันครู่หนึ่งเท่านั้น คร้านจะไปสนใจจริงๆ
ท่าทีเช่นนี้ของหลี่ลั่ว ทำให้เป้ยคุนเดือดดาลขึ้นมาทันที ตอนที่คฤหาสน์ลั่วหลานยังรุ่งเรือง เขาเอาอกเอาใจหลี่ลั่วสารพัดแต่หลี่ลั่วก็มักจะเมินเฉยใส่เช่นนี้มาโดยตลอด ตอนนั้นเขาไม่กล้าพูดอะไรออกมา แต่ตอนนี้มันยังคิดว่าตัวเองเหมือนกับเมื่อก่อนอยู่อีกหรือ?
“หลี่ลั่ว เจ้าปล่อยให้ข้าต้องรอเก้อที่หอชิงเฟิงหนึ่งวันเต็มๆ เรื่องนี้ เจ้าว่าข้าควรจะจัดการอย่างไร?” เป้ยคุนกัดฟันกล่าว
หลี่ลั่วกล่าวอย่างหงุดหงิด “อย่าเอาความโง่ของตัวเองมาโทษคนอื่นได้ไหม”
“สมองเจ้าต้องมีปัญหาขนาดไหนกัน ถึงคิดว่าข้าจะไปเลี้ยงอาหารเจ้าที่หอชิงเฟิง?”
แววตาของเป้ยคุนถมึงทึงลงทันทีกล่าว “หลี่ลั่ว หากเจ้าขอโทษข้าตอนนี้ เรื่องนี้ข้าจะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้นก็ได้ มิฉะนั้น…”
หลี่ลั่วโบกมือปัด “ไสหัวไป”
รอบข้างมีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นมา เป้ยคุนผู้นี้ถือเ
