ป็นอันธพาลคนหนึ่งของวิทยาลัยหนานเฟิงเลยเหมือนกัน ปกติแล้วมักจะไปรังแกคนอื่นอยู่บ่อยๆ แต่เห็นได้ชัดว่าหลี่ลั่วไม่ได้กลัวคำข่มขู่ของมันเลยแม้แต่น้อย
เป้ยคุนจ้องมองหลี่ลั่วด้วยสายตาถมึงทึง จากนั้นจึงกล่าวว่า “ปากดีนัก อย่างนั้นเจ้ากล้าลงมาเล่นกับข้าสักหน่อยไหมเล่า?”
หลี่ลั่วส่ายหน้า “ไม่มีอารมณ์”
เป้ยคุนผู้นี้นิสัยต่ำช้าเกินไป ในอดีตเขาก็ไม่อยากสนใจอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ยิ่งไม่อยากสนใจเข้าไปใหญ่ หากเขาไปทำตามคำท้าของมันละก็ เช่นนั้นก็เท่ากับว่าเขาลดตัวไปอยู่ระดับเดียวกับอีกฝ่าย
เป้ยคุนแค่นเสียงเย็นชาไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้อีก จากนั้นก็โบกมือออกมา กลุ่มเพื่อนอันธพาลของมันก็พากันส่งเสียงโห่ร้องโวยวายออกมาทันที “พวกตึกสองขี้ขลาดกันหมดเลยรึไง?”
คำพูดหยาบคายไม่น่าฟังถูกพ่นออกมาอย่างต่อเนื่อง
เหล่านักศึกษาตึกสองที่อยู่บริเวณนั้นต่างก็โกรธแค้น แต่เพราะเกรงกลัวต่อชื่อเสียงอันบ้าเถื่อนของเป้ยคุน ทำให้พวกเขาได้แต่โกรธอยู่ในใจ
“หลี่ลั่ว เหตุใดเจ้าถึงปล่อยให้ปัญหาของเจ้า ทำให้ทั้งตึกสองต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วยเล่า?” เป้ยคุนกล่าวด้วยเจตนามุ่งร้าย
ดูท่าเป้ยคุนผู้นี้จะมีเล่ห์เหลี่ยมอยู่บ้างเหมือนกัน
