นเป็นเพียงแค่ภาระอันหนักอึ้งมิใช่หรือ? ข้ารู้ว่าเจ้าทราบซึ้งในบุญคุณของอาจารย์กับอาจารย์แม่ แต่เจ้าไม่จำเป็นต้องสละตัวเองให้กับหลี่ลั่วเลย มัน… ไม่คู่ควรกับเจ้าจริงๆ”
“คนอกตัญญู ย่อมไม่รู้จักความหมายของคำว่าบุญคุณ” เจียงชิงเอ๋อร์กล่าวเสียงเรียบ
เผยฮ่าวส่ายหน้า จากนั้นจึงหันไปมองหลี่ลั่ว “หลี่ลั่ว อันที่จริงเจ้าก็เป็นคนฉลาด ดังนั้นข้าว่าเจ้าควรจะเข้าใจ คำว่ามีของล้ำค่าแต่ไร้ซึ่งความสามารถในการปกป้องนั้นเป็นอย่างไร สำหรับเจ้าแล้วคฤหาสน์ลั่วหลานคือของล้ำค่า ส่วนอัจฉริยะฟ้าประทานอย่างศิษย์น้องเล็ก สำหรับเจ้าแล้วก็ยิ่งเป็นสิ่งที่เจ้าไม่ควรแตะต้อง”
“เชื่อข้าเถอะ หากเจ้าคิดจะใช้ความรู้สึกซาบซึ้งที่ศิษย์น้องเล็กมีต่ออาจารย์กับอาจารย์แม่มาผูกมัดนางเอาไว้ สุดท้ายมันมีแต่จะนำพาหายนะมาให้เจ้าเท่านั้น”
หลี่ลั่วกล่าวอย่างใจเย็น “เจ้าจะบอกว่า ข้าควรจะยอมสละทั้งคฤหาสน์ลั่วหลานและพี่ชิงเอ๋อร์ไปสินะ?”
“หากเจ้าฉลาดมากพอละก็ เจ้าควรจะทำเช่นนั้น” เผยฮ่าวพยักหน้า กล่าวด้วยความสงสารเล็กน้อย “ข้าทำไปก็เพื่อเจ้าทั้งนั้น หากไร้ซึ่งความสามารถ เช่นนั้นก็จงเก็บงำความโลภเอาไว้เสีย เช่นนี้เจ้าถึงจะมีโอกาสได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย”
หลี่
