ลั่วยิ้มกล่าว “เผยฮ่าว เจ้าไม่กลัวบ้างหรือว่า อยู่ๆ วันหนึ่งพ่อแม่ข้าอาจจะกลับมาอย่างกะทันหันได้เหมือนกัน?”
เผยฮ่าวม่านตาหดเล็กน้อย ประมุขหอสามคนที่อยู่ด้านหลังเขาก็แสดงสีหน้าหวาดหวั่นออกมาเช่นกัน
สุดท้ายเผยฮ่าวก็ส่ายหน้าเบาๆ “หลี่ลั่ว เจ้าเลิกตั้งความหวังที่แสดงถึงความอ่อนหัดและน่าสมเพชเช่นนี้ได้แล้ว จากข่าวที่ข้าได้รับมาอาจารย์กับอาจารย์แม่ คงกลับมาไม่ได้อีกแล้วละ”
เขามองหลี่ลั่ว ถอนหายใจออกมาด้วยสีหน้าสงสาร
“ดังนั้น ที่พึ่งที่แข็งแกร่งที่สุดของเจ้า มันหายไปแล้ว”
“เจ้าในตอนนี้ กับข้าในตอนนั้น มันแตกต่างกันตรงไหน? ไม่สิ เจ้าในตอนนี้อาจจะเลวร้ายยิ่งกว่าข้าในตอนนั้นด้วยซ้ำ…”
“เพราะถึงแม้ว่าตอนนั้นข้าจะไม่มีภูมิหลัง ไร้หนทาง แต่อย่างน้อย ข้าก็ยังมีศักยภาพอยู่บ้าง”
“แต่เจ้า… เจ้าไม่มีอะไรเลยสักอย่าง”
