บทที่ 469 บรรลุเพลิงอู่ วางแผนการต่อจงกวง
ภายในห้องสงบ เมื่อจิตสำนึกของจ้าวมังกรเฒ่าถอนออกไป เกล็ดนั้นก็พลันเลือนแสงอันรุ่งโรจน์ จมหายสู่ความเงียบ
ลวี่หยางเพียงจ้องมองแสงทองในมืออย่างเงียบงัน แม้ดูภายนอกจะอ่อนจาง แต่เมื่อจิตเทวะสอดลึกลงไป กลับดุจดำดิ่งสู่ห้วงมหาสมุทรกว้างใหญ่
เมื่อแสงทองจางสิ้น ของในมือจึงเผยโฉมแท้จริงออกมา
นั่นคือเปลือกหอยศักดิ์สิทธิ์หนึ่งใบ ผิวแกะสลักลวดลายคลื่นน้ำหลั่งไหล ลวี่หยางประคองอยู่ในฝ่ามือ ดูเพียงขนาดเท่าฝ่ามือ ทว่าความจริงกลับหนักเทียมภูผา
สังข์ธรรมบัญชาสมุทร!
ในใจลวี่หยางพลันกระจ่าง ‘สมบัติแท้จริงที่สอดคล้องกับวารีมหาสมุทรเช่นเดียวกับกระบี่ญาณทัศนะสถิตแดนอัศจรรย์เร้นลับทะยานฟ้าเพียงแต่ชั้นวิถีสูงกว่ามากนัก!’
นี่มิใช่เพราะวารีมหาสมุทรจะเหนือกว่าดินบนกำแพงแต่เป็นเพราะระดับพลังและความรู้ความสามารถของจ้าวมังกรเฒ่าสูงกว่าเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินอยู่หลายขั้นนัก อัตราการใช้ประโยชน์จากตำแหน่งมรรคผลย่อมมากกว่า การกลั่นสมบัติแท้จริงจากมรรคผลจึงมีชั้นวิถีสูงกว่าเป็นธรรมดา
ในขณะเดียวกัน ภายในธงหมื่นวิญญาณ
บรรพชนถิงโยวแอบฟังการสนทนาระหว่างลวี่หยางกับจ้าวมังกรเฒ่าอยู่ลับ ๆ เพื่อให้มั่นใจว่าหากลวี่หยางเผลอเผยพิรุธ เขาจะได้ช่วยเหลือให้แสร้งถือมรรคผลนอกรีตได้ในทันที
ทว่าบัดนี้ เขากลับส่ายศีรษะอย่างอดมิได้
เป็นเราที่กังวลเกินไปแล้ว เด็กผู้นี้ช่างเจนจัดกว่าข้าเสียอีก!
