ไม่น่าแปลกใจที่เคยปะปนอยู่ในนิกายศักดิ์สิทธิ์ได้!
นั่นแต่ไหนเลยจะเป็นใครอื่น หากไม่ใช่จ้าวมังกรเฒ่าระดับมรรคผลโอสถทองคำขั้นกลาง มีชีวิตอยู่ไม่รู้กี่ร้อยกี่พันปี ผลกลับถูกลวี่หยางตลบหลังหลอกเอาสมบัติแท้จริงมาได้ถึงมือ!
ลวี่หยางยามนี้ก็สังเกตเห็นสีหน้าของบรรพชน จึงส่งจิตเทวะกล่าวขึ้นทันที“บรรพชนอย่าได้หลงเชื่อ ที่แท้เจ้ามังกรเฒ่านั่นหาได้มีเจตนาดีไม่! สมบัติแท้จริงชิ้นหนึ่ง… ใครจะรู้ว่าบนนั้นจะมีเจินจวินหลงเหลืออยู่หรือไม่ ข้าคาดว่ามีถึงแปดส่วนที่มันทิ้งจิตเทวะไว้ แล้วอ้างคำว่าปกปักรักษาข้า เพื่อใช้สอดส่องดูต่างหาก!”
อย่าได้คิดว่าจ้าวมังกรเฒ่าเป็นพวกเขลา!
มันอาจจะดูซื่อ อาจจะดูตรงไปตรงมา แต่มิใช่คนโง่เด็ดขาด หากโง่จริง ก็คงไม่มีปัญญานำพาวงศ์ตระกูลมังกรแท้ตระเวนสู้รบไปทั่วโพ้นทะเล จนสายโลหิตแท้ยังคงสืบต่อมาจนทุกวันนี้ได้
มันอาจจะไม่ถนัดลวงผู้อื่น
แต่ประสบการณ์ถูกผู้อื่นลวงนั้นมีอยู่มากล้น!
จะคิดลวงมันน่ะหรือ? มิใช่เรื่องง่าย!
หากเผลอรับสมบัติแท้จริงชิ้นนี้มาโดยไม่ระวัง เผยพิรุธให้เห็น เพียงชั่วอึดใจ กรงเล็บของจ้าวมังกรเฒ่าก็คงทะลวงฟากฟ้าเข้ามา ฉุดคร่าตนไปกลั่นสลายจนสิ้น
คิดได้ดังนี้ ลวี่หยางก็เร่งขับเคลื่อนมิยอมอยู่ใต้ผู้ใดทันที
ก็เห็นพรสวรรค์สีทองสายนี้ เมื่ออยู่ต่อหน้าจ้าวมังกรเฒ่า ก็ยังคงแผ่วแสงออกมา แม้แสงนั้นมิได้สว่างจ้า ทว่ากลับมีอยู่จริงอย่างไม่อาจปฏิเสธ
ดังนี้ย่อมเห็นได้ว่า
