จวสิงยังไม่คิดจะเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อช่วยนาง
สามปีที่ระหกระเหินในยุทธภพกับตาแก่ถัง สอนให้เขารู้จักรักตัวกลัวตาย ไม่ใช่เอะอะก็ทำตัวเป็นพ่อพระ
งั้นก็รีบไป ข้าฝากเจ้าดูร้านด้วยนะ
ซิ่วไฉรับคำสั่ง แล้ววิ่งแน่บไปทางบ้านเศรษฐีหลิวทันที
ไปถึงแล้วบอกชื่อข้านะโว้ย โจวสิงตะโกนไล่หลัง
ซิ่วไฉโบกมือโดยไม่หันกลับมามอง
โจวสิงส่ายหน้ายิ้มๆ พอกลับเข้ามาในร้าน ก็เห็นไป๋จานถังเดินลงมาจากบันได สายตาจับจ้องมาที่เขาอย่างจับผิด
อ้าว แล้วเถ้าแก่ร้านนี้ล่ะ
ไปอ่านหนังสือที่บ้านเศรษฐีหลิวแล้ว อีกเดี๋ยวคงกลับ
โจวสิงตอบเรียบๆ แล้วเดินกลับเข้าไปในหอจิ่วสิง หยิบกล่องยาสะพายหลัง
เขาปิดประตูร้าน ล็อกกุญแจ แล้วแขวนป้าย หยุดทำการ
นี่เจ้า
ไป๋จานถังยังคงข้องใจ เขารู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ กับหมอหนุ่มคนนี้ สายตาของมันดูรู้ทันพิกล
จะไปไหนรึ
ออกหน่วยรักษาชาวบ้าน
โจวสิงตอบสั้นๆ
ไป๋จานถังเบิกตากว้าง เดี๋ยว แล้วเจ้าวางใจทิ้งร้านไว้กับพวกข้าเนี่ยนะ
แววตาของไป๋จานถังเต็มไปด้วยความสงสัย เขาแอบใช้กำลังภายในดักฟังเมื่อกี้ ได้ยินชัดๆ ว่าซิ่วไฉฝากให้หมอนี่ดูร้าน แล้วไหงตอนนี้จะชิ่งหนีไปดื้อๆ
โจวสิงหันมามอง จอมโจรราชันย์ แล้วยิ้มมุมปาก
บ้านซิ