ิ๊บๆ น่า
โจวสิงกัดฟันกรอด หลับตาปี๋ จับเจ้าหนอนยัดเข้าปาก แล้วกลืนเอือกใหญ่ลงคอไปทันที
ความรู้สึกแรกคือความแสบร้อนบาดคอราวกับกลืนถ่านไฟแดงๆ แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา ความเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งขั้วโลกก็ระเบิดออกที่กลางอก แล้วแผ่ซ่านไปทั่วลำคอ บรรเทาความแสบร้อนลงจนเกือบหมด
โจวสิงไม่รอช้า รีบโคจร เคล็ดลมปราณทานตะวัน ทันที
ยิ่งเดินลมปราณ ความหนาวเย็นยิ่งทวีความรุนแรง มันเริ่มก่อตัวที่จุดตันเถียน แล้วไหลทะลักไปตามเส้นชีพจรทั่วร่าง ทุกที่ที่กระแสพลังไหลผ่าน จะทิ้งไอเย็นยะเยือกเอาไว้
เพียงแค่รอบเดียว ลมปราณของโจวสิงก็เริ่มแปรสภาพ จากพลังวัตรธรรมดา กลายเป็นพลังวัตรที่มีคุณสมบัติ เหมันต์ แฝงอยู่
และเมื่อวนรอบแล้วรอบเล่า ไอเย็นก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น จนกระทั่งร่างกายภายนอกของโจวสิงเริ่มมีเกล็ดน้ำแข็งบางๆ เกาะกุม
ไอสีขาวลอยฟุ้งออกมาจากร่างกายเขา แทรกซึมผ่านหน้าต่างและประตูห้อง ออกไปสู่ภายนอก
บนหลังคาโรงหมอ
ตาเฒ่าวาดภาพนั่งจิบเหล้า พลางมองไอขาวที่ลอยออกมาจากหน้าต่างห้องโจวสิงด้วยรอยยิ้มมุมปาก
สองสามวันมานี้ โจวสิงแวะไปหาเขาที่ป่าไผ่ทุกเช้า อ้างว่าไป วิ่งออกกำลังกาย แต่จริงๆ คือเอาสูตรยามาปรึกษาเรื่องการกินหน
