้าน ทางการก็มักจะทำเป็นมองไม่เห็น
โจวสิงเดินพ้นประตูเมืองทิศใต้มาได้ไม่ไกล ก็มีหญิงชราคนหนึ่งเข้ามาขวางทาง
โจวสิงสะดุ้งโหยง นึกว่าเป็นนักฆ่าจากหอโลหิต มือข้างหนึ่งเอื้อมไปเตรียมจะซัด เข็มพายุพิรุณ ใส่ร่างนาง
แต่ทว่า
พ่อหนุ่ม จะไปไหนจ๊ะ นั่งรถม้าไหม ร้อยลี้คิดแค่ยี่สิบอีแปะเองนะ
โจวสิงชะงักกึก มองหญิงชราที่มีท่าทีกระตือรือร้นเหมือนป้าขายตั๋วรถทัวร์หน้าหมอชิตแล้วก็อดยิ้มไม่ได้
ตอนนี้เขาไม่ใช่ยาจก มีตั๋วเงินและเศษเงินที่ได้จากมรดกตาแก่ถัง บวกกับที่ ริบ มาจากศพพวกหอโลหิต รวมแล้วกว่าเจ็ดร้อยหกสิบสามตำลึง ไหนจะเศษเงินในถุงอีกเพียบ
รวยขนาดนี้ เรื่องอะไรจะเดินให้เมื่อยตุ้ม
โจวสิงพยักหน้า โยนห่อสัมภาระขึ้นรถม้า แล้วมุดตัวตามเข้าไป ไปตำบลเจ็ดจอมยุทธ์ ยาย
รถม้าเก่าคร่ำคร่าค่อยๆ เคลื่อนตัว โยกเยกไปตามเส้นทางมุ่งสู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้
ระยะทางสามร้อยลี้ ออกเดินทางตอนเที่ยง กว่าจะถึงจุดหมายก็ปาเข้าไปดึกดื่น
โชคดีที่ยุคนี้คนดียังมีมากกว่าคนเลว ไม่มีการดักปล้นกลางทาง
ค่าโดยสารคิดตามระยะทาง ร้อยลี้แรกยี่สิบอีแปะ แต่ถ้าเกินนั้นคิดเพิ่มทุกห้าสิบลี้สิบอีแปะ รวมระยะทางสามร้อยลี้ สิริรวมหกสิบอีแปะ
โจวสิงมีเหรียญทองแดง
