ไม่มาก เขาจึงใช้กรรไกรตัดเศษเงินก้อนเล็กๆ ออกมาชั่งน้ำหนัก แล้วยื่นให้ยายคนขับรถม้า ทำเอายายแกยิ้มแก้มปริ ขอบคุณยกใหญ่
ภายใต้แสงจันทร์นวลผ่อง โจวสิงยืนถือกระบี่อยู่ใต้ซุ้มประตูทางเข้าหมู่บ้าน
แสงจันทร์สาดส่องให้เห็นตัวอักษรสามตัวบนป้ายอย่างชัดเจน ตำบลเจ็ดจอมยุทธ์
มุมปากของโจวสิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ความกังวลเรื่องการถูกไล่ล่าดูจะเบาบางลงไปบ้าง
ในที่สุดก็ถึง
โจวสิงสาวเท้าก้าวเข้าไปในตัวตำบลด้วยความตื่นเต้น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นตำบลเจ็ดจอมยุทธ์ของจริงที่ไม่ใช่แค่ฉากในโรงเตี๊ยมถงฟู
บ้านเรือนปลูกเรียงรายเป็นระเบียบ เดินเข้าไปหน่อยก็เจอลานแสดงงิ้วเก่าๆ ที่ดูทรุดโทรมตามกาลเวลา
เดินต่อไปอีกนิด เสียงน้ำไหลเอื่อยๆ ก็แว่วเข้าหู
สะพานหินโค้งปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ข้างๆ มีศิลาจารึกสลักคำว่า แม่น้ำซีเหลียง
ข้ามสะพานไปคือถนนสายหลัก สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านรวงต่างๆ นี่คงเป็นย่านการค้าที่คึกคักที่สุดของตำบล
โจวสิงเดินสำรวจไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับอาคารหลังหนึ่ง
โรงเตี๊ยมซ่างหรู
โจวสิงพึมพำกับตัวเอง ครู่หนึ่งก็นึกขึ้นได้ อ๋อ นี่มันชื่อเดิมของโรงเตี๊ยมถงฟูนี่นา
แสดงว่าตอนนี้เจ้าของยังเป็น ซิ่วไฉ และ
