วาของเธอ
“ขอบใจที่ไม่ยอมปล่อย ไม่งั้นฉันคงไม่มีโอกาสจับเธอได้”
ดวงตาของอูจงเลี่ยงฉายแววแห่งชัยชนะแส้ไฟฟ้าที่เขาอัดพลังเต็มที่นั้นไม่ได้อ่อนแอไปกว่าแส้ไฟฟ้าก่อนหน้านี้เลย
ถ้าโดนแบบนี้เขาทั้งตัวคงช้ำไปหมด
เมื่อได้ยินดังนั้นริมฝีปากของเจียงเยว่หลี่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม แล้วค่อยๆ ยื่นมือซ้ายออกไปจับแส้ด้วย
“ไอ้เด็กผมม่วง เธอจะทำอะไร!”
หางตาของอูจงเลี่ยงกระตุก เขารู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาในใจทันที
เจียงเยว่หลี่ไม่สนใจเขา สายฟ้าสีม่วงที่พันรอบมือพุ่งเข้าใส่แส้อย่างบ้าคลั่ง
บึม บึม บึม!
แทบจะไม่มีการต้านทานเลย แส้ยาวที่ทำจากไฟฟ้าตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงอย่างรวดเร็วและพุ่งเข้าใส่อูจงเลี่ยงราวกับพลังทำลายล้าง
พลังงานในร่างกายของอูจงเลี่ยงกลายร่างเป็นแสงไฟฟ้าที่สว่างไสวแต่มันก็สลายไปก่อนที่เขาจะได้ทำการต่อต้านเสียอีก
เขาไม่ได้ต่อต้านด้วยซ้ำแต่กลับหลบหนีเหมือนหนูที่กลัวแมว
“พลังระดับเอ! นี่มันต้องเป็นพลังระดับเอแน่ๆ!”
เมื่อรู้สึกถึงความรุนแรงของสายฟ้าสีม่วงในระยะประชิดหัวใจของอูจงเลี่ยงเริ่มเต้นรัวและเขาก็อยากจะสะบัดแส้ทิ้งโดยสัญชาตญาณ
อย่างไรก็ตาม เขาพบด้วยความหวาดกลัวว่าไม่สามารถกำจัดมันได้เลยแส้ยาวติดแน่นกับฝ่ามือราวกับถูกเชื่อมติดกันไว้!
“ไม่! ไม่! ไม่!”
ลำคออันแห้งผากของอูจงเลี่ยงกระเพื่อมขึ้นทันที หัวใจแทบจะกระโดดออกมาจากลำคอเขาได้แตมองอย่างสิ้นหวังขณะที่สายฟ้าสีม่วงที่น่าหวาดหวั่นพุ่งเ
