นออกมาให้หมดไส้หมดพุง
เฝ่ยไป๋ลู่เองก็รู้สึกปั่นป่วนในท้อง เธอยกตัวเหมียวจื่ออั๋งขึ้น พาเดินออกไป ไม่ให้เขาเห็นลิ้นมนุษย์ชิ้นนั้นอีก
ถ้าเหมียวจื่ออั๋งไม่ส่งเสียงเคี้ยวดังออกมา เธอคงไม่สังเกตเห็นความผิดปกติ แล้วก็ไม่สังเกตเห็นสิ่งแปลก ๆ ตรงนั้นด้วย
ลิ้นมนุษย์ชิ้นนี้มาจากไหน?
แล้วเป็นลิ้นของใคร?
เฝ่ยไป๋ลู่กำลังคิดจะหันไปมองดูลิ้นมนุษย์ชิ้นนั้น ทว่าทันทีที่หันไป เหมียวจื่ออั๋งก็กรีดร้องดังลั่นอีกรอบ
“กระดูก…กระดูกมนุษย์…”
ใบหน้าเหมียวจื่ออั๋งขาวซีด พร้อมกับชี้ไปที่บางอย่างข้างเท้า ตัวเขาสั่นเทาไปหมด
เขาขยับเท้าแค่ก้าวเดียวก็โชคร้ายเหยียบเข้ากับกระดูกมนุษย์ จนเกือบล้มลง
เฝ่ยไป๋ลู่ตกตะลึง เธอเพิ่งจะวางเหมียวจื่ออั๋งลงตรงนี้ เดิมทีเธอไม่เห็นว่ามีกระดูกอยู่บนพื้นเลย
…ทำไมแค่ชั่วพริบตาถึงโผล่มาได้ล่ะ?
เหมียวจื่ออั๋งตกใจกลัวมาก ตัวสั่นราวกับตะแกรง
เขาไม่กล้ามองกระดูกบนพื้นเลย
“หัวหน้า นี่มันถูกสร้างขึ้นมาใช่ไหม? รีบบอกฉันเร็ว ว่านี่มันคือการกลั่นแกล้งกัน…”
เฝ่ยไป๋ลู่ก้าวไปข้างหน้าแล้วหยิบกระดูกมนุษย์มาไว้ในมือ เมื่อดูกระดูกสีขาวอย่างละเอียด ก็เห็นว่ายังมีร่องรอยของเนื้อและเลือดติดอยู่
ใบหน้าของเฝ่ยไป๋ลู่เคร่งเครียดขึ้น “มันไม่ได้ถูกสร้างขึ้น เป็นกระดูกมนุษย์จริง ๆ”
“อ๊า!” เพียงสิ้นคำ ตาของเหมียวจื่ออั๋งก็กลอกไปมา ตัวอ่อน ล้มพับ เป็นลมหมดสติไป
[1] ไป๋เซียวเชิง เป็นคำที่มาจากวรรณกรรมเรื่อง 西游记
