งเสียงดังแจ๊บ ๆ
เขากินเต็มที่ และกำลังรู้สึกล่องลอยอย่างมีความสุข
ทันใดนั้นเหมียวจื่ออั๋งก็รู้สึกเหมือนตัวเองถูกคนเตะ สั่นสะเทือนไปทั้งตัว เขาถูกบังคับให้ออกจากฝันอันสวยงามด้วยเสียงดัง ‘หวือ’
และทันทีที่ลืมตา ชายหนุ่มก็เห็นใบหน้าที่เย็นชาของเฝ่ยไป๋ลู่
“คายมันออกมา” เสียงของเธอเย็นชาและรุนแรง แตกต่างจากตอนสงบนิ่งตามปกติโดยสิ้นเชิง
ดวงตาของเหมียวจื่ออั๋งสับสน ไม่รู้ว่าให้คายอะไรออกมา ทว่าร่างกายถูกบังคับด้วยแรงกดดันของเฝ่ยไป๋ลู่ สมองจึงนำหน้าไปหนึ่งก้าว
“แหวะ…” เขาก้มตัวลงอาเจียน
“ดูให้ดี ๆ ว่านายกินอะไร!” เฝ่ยไป๋ลู่เผายันต์ให้ส่องแสงสว่าง
อาศัยแสงไฟ เหมียวจื่ออั๋งก้มหน้ามองอาเจียนของตัวเอง แล้วม่านตาของเขาก็หดตัวในฉับพลัน
เลือดบนหน้าจางหายไปในทันที บัดนี้หน้าของเขาซีดขาวราวกับกระดาษ
น่องไก่ชิ้นใหญ่ที่เขากินในฝัน กลายเป็นลิ้นของมนุษย์ที่สดใหม่และ…อวบอ้วน
น้ำปรุงรสที่เต็มเปี่ยมในปากกลับกลายเป็นเลือด เนื้อสัมผัสยืดหยุ่นคือกล้ามเนื้อ ไขมันและน้ำมันเข้มข้นเพราะเนื้อลิ้นที่อวบอ้วน
ลิ้นมนุษย์ที่ถูกเคี้ยวหลายครั้ง แต่กลับไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนลงเลยแม้แต่น้อย ยังคงสดใหม่ราวกับเพิ่งออกมาจากเตา เลือดไหลออกมาจากรอยแยกสีแดงสด แล้วลิ้นที่ถูกคายออกมาบนพื้นก็กำลังดิ้นและกระตุกเบา ๆ
เหมือนปลาที่ถูกตัดหัว แต่ตัวยังเคลื่อนไหวได้
“อุแหวะ…” เหมียวจื่ออั๋งโก่งคออ้วกสุดชีวิต สองมือล้วงเข้าไปในคอ อยากจะอาเจีย
