ลุมด้วยเงามืด
โครกคราก!
เหมียวจื่ออั๋งกุมท้องที่ส่งเสียงร้องเอาไว้ เขามองเฝ่ยไป๋ลู่ที่กำลังนั่งขัดสมาธิและหลับตาฝึกฝนวิชา ทั้งยังมองแล้วมองอีกไปที่กานว่างที่ไม่มีสติและดวงตาเปิดขึ้นอย่างน่ากลัว จากนั้นเขาก็ปิดปากที่อยากจะพูดด้วยความอึดอัดและคับข้องใจ
ช่างเถอะ
นอนดีกว่า
พอนอนหลับท้องก็จะไม่หิวแล้ว
เหมียวจื่ออั๋งขดตัวเป็นลูกบอล แอบนอนข้างกานว่างอย่างมีแผนเจ้าเล่ห์
เขาแอบหัวเราะฮิฮะในใจ ขอเพียงมีกานว่างอยู่ด้วย ถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ไม่มีทางที่เฝ่ยไป๋ลู่จะไม่สนใจเขา
พื้นที่รกร้างในช่วงพลบค่ำเงียบงันอย่างมาก เคลื่อนไหวแค่นิดเดียวก็ส่งเสียงดังชัดมาก แสงจันทร์ส่องสลัว ความมืดมิดมีอยู่ทั่วทุกที่ราวกับมีบางอย่างที่ไร้ชื่อกำลังพลุ่งพล่าน พร้อมเคลื่อนไหว
จมูกของเหมียวจื่ออั๋งที่กำลังหลับสนิทกระตุกสองสามครั้ง
กลิ่นหอมยั่วยวนวนเวียนอยู่ที่ปลายจมูก แทรกเข้าสู่ทุกรูขุมขน ทำให้เขาน้ำลายสอ
หอม หอมเกินไปแล้ว!
อยากกินจังเลย!
ครั้งเขาลืมตาขึ้น ก็เห็นน่องไก่อวบอ้วนและชุ่มฉ่ำอยู่ตรงหน้าเขา
เหมียวจื่ออั๋งอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย เขาอ้าปากกัดด้วยความตะกละตะกลามอย่างขาดสติทันที
นุ่มมาก ทันทีที่กัดลงไป ในปากก็เต็มไปด้วยน้ำที่ถูกปรุงรสมาอย่างดี
เนื้อนุ่มและเรียบเนียนเป็นพิเศษ ในเวลาเดียวกันเนื้อสัมผัสยังยืดหยุ่นเล็กน้อย
มันอร่อยมากจนแทบรอไม่ไหวที่จะกินลงไปให้หมด
“แจ๊บ ๆ…” เหมียวจื่ออั๋งเคี้ยวตุ้ย ๆ จนปากส่
