ยขึ้นก่อน “วันนี้นิกายกระบี่ของข้าหามีประสงค์ต้อนรับแขก ท่านมิได้ส่งเทียบเชิญ กลับบุกมาด้วยตนเองเช่นนี้ หาใช่เรื่องเหมาะสมไม่ ขอเชิญท่านกลับไปเถิด”
“เทียบเชิญรึ? ได้สิ ข้าจะส่งให้เดี๋ยวนี้แหละ”
ลวี่หยางแค่นหัวเราะเย็น ห้าสายวิชาเทพเบื้องหลังพลันประสานเป็นวงแหวน แผ่ประกายเรืองรองออกมาสลับกัน เขาดึงหนึ่งเส้นออกมาอย่างสบายใจกลั่นไว้ในฝ่ามือ ไม่นาน กระบี่เวทหนึ่งเล่มก็ปรากฏขึ้น แสงกระบี่คมกล้าเย็นเฉียบ ครั้นเขาดีดนิ้วเบา ๆ ปลายกระบี่ก็พุ่งฟาดไปทางนิกายกระบี่โดยพลัน!
“แคร้ง แคร้ง!”
กระบี่เวทพุ่งเข้าสู่ค่ายกลที่ซ้อนกันเป็นชั้นๆโดยตรง ใบหน้าของเย่เส่าอิงพลันซีดเผือด รีบร้อนร่ายพลังกระตุ้นค่ายกล ขวางทางกระบี่เล่มนั้นเอาไว้!
“โครมคราม!”
มีเพียงเสียงระเบิดดังสนั่นให้ได้ยิน กระบี่เวทของลวี่หยางพุ่งเข้าใส่ค่ายกล ท่ามกลางประกายแสงซ้อนทับนับร้อยที่ถูกฟันขาดไปทีละสาย ทว่าท้ายที่สุดก็ยังถูกกลืนหายไปในม่านแสงนั้น
แสงสว่างอันไพศาลดังสายธารจากเก้าชั้นฟ้าไหลหลั่งลงมา กระบี่เวทของลวี่หยางฝืนต้านอยู่ได้ไม่ถึงสามลมหายใจก็ถูกบดขยี้จนสิ้นสูญไร้ร่องรอย
‘โชคดี โชคดี…’
เมื่อเห็นฉากนี้ เย่เส่าอิงก็ลอบถอนใจโล่งอก จากนั้นก็หัวเราะเบา ๆ พลางกล่าวว่า “ท่านมาจากที่ใด ก็กลับไปยังที่นั่นเถิด อย่าได้หลงทางมากไปกว่านี้เลย!”
คำพูดสิ้นสุด แต่ภายในใจกลับแค่นหัวเราะเย็น: ‘ก็แค่เจินเหรินอิสระนอกฟ้า ไหนเลยจะรู้จักธรรมเนียมขอ
