๋พยักหน้า “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว ศิษย์น้องหญิงลูกเล่นแพรวพราว ศิษย์พี่ใหญ่เองก็ไม่อยากขายหน้า”
ฮ่าๆๆ… ซีไหลหัวเราะร่วน สักพักหนึ่งเขาก็พูดอีกว่า “ศิษย์น้องหญิงพัฒนาเร็วมาก นางรับคัมภีร์ศาสตร์ลับไปยังไม่ถึงสิบปีเลย สามารถใช้มันได้คล่องแคล่วคุ้นเคยเป็นอย่างดี นับได้ประมาณหนึ่งร้อยศาสตร์ลับแล้ว”
“ส่วนความแพรวพราว ก็เป็นเรื่องธรรมดา” แววตาของคุนอู๋เจือรอยยิ้ม
แม้จะพูดคุยกันด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่แววตากลับเผยให้เห็นถึงความดีใจแทนเจียงหลี และสีหน้าภูมิใจในตัวนาง
พวกเขาสนใจการประลองของสองศิษย์พี่น้อง แต่กลับมีเงาร่างอีกผู้หนึ่งที่พวกเขามองไม่เห็นที่อยู่ข้างไหสุราลายวิจิตรที่วางเอาไว้ด้านข้าง เขายืนพิงต้นไม้ใหญ่ด้วยท่าทางเกียจคร้าน ดวงตาเรียวยาวดุจหงส์มองคนผู้หนึ่งที่อยู่ในระหว่างการต่อสู้ด้วยอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ
คนที่เว่ยจี๋มอง แน่นอนว่าไม่ใช่เจียงหลี
เขากำลังเฝ้าดูเสิ่นฉงอยู่ ซึ่งเว่ยจี๋ไม่ได้พบเขามานานกว่าหนึ่งปี และเสิ่นฉงดูเหมือนจะหล่อขึ้นเป็นกอง ยิ่งไปกว่านั้นความสะอาดสะอ้านไร้ที่ติของเขายังโดดเด่นยิ่งขึ้นไปอีก
ความงดงามสมบูรณ์แบบ ทำให้เขาไม่กล้าเข้าใกล้
ในดวงตาเรียวยาวดุจหงส์ของเว่ยจ
