งกังวลเรื่องนี้ที่ไหนกันละ
นางแค่ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆ เว่ยจี๋ถึงเป็นบ้าอะไรขึ้นมา!
แต่ เจียงหลีก็ทำได้เพียงหยิบไหสุราแล้วเดินออกมา
เสิ่นฉงยังคงยืนรออยู่นางอยู่ที่เดิม ร่างกายสูงราวกับต้นไผ่ ท่าทางดูสง่างาม
“ศิษย์พี่ใหญ่” เจียงหลีส่งเสียงเรียก
เสิ่นฉงหันตัวกลับมา มองแล้วส่งยิ้มให้กลับนาง สายตามองไปยังไหสุราที่อยู่ในมือของนาง และเข้าใจในท่าทีของนางในทันใด “ศิษย์น้องเล็ก เจ้าไม่ต้องรู้สึกลำบากใจ เมื่อครู่เป็น เพียงอารมณ์ชั่ววูบของข้า”
ที่พูดเช่นนี้ เพื่อหวังให้นางไม่ต้องมารู้สึกผิด
เจียงหลียิ้มออกมา “ศิษย์พี่ใหญ่ นั่งเถิด”
เสิ่นฉงพยักหน้า นั่งลงพร้อมกับเจียงหลี
หลังนั่งลง เจียงหลียกไหสุราที่อยู่มือ ส่งให้กับเสิ่นฉง “ศิษย์พี่ใหญ่ เมื่อครู่ท่านยังไม่ได้ดูมันอย่างละเอียดเลย แม้ว่าข้าอาจมีเหตุผลที่ไม่อาจจะยกไหสุรานี้ให้กับท่านไ ได้ แต่ว่า หากท่านอยากดูเมื่อใด ก็สามารถมาหาข้าได้เสมอ”
“ความคิดนี้ไม่เลวเลยทีเดียว” เสิ่นฉงรับมา มองไหสุราที่อยู่ในมืออย่างละเอียดอีกครั้ง
ครั้งนี้ เขามองอย่างพิถีพิถัน มองอย่างตั้งใจ และจดจ่อ เจียงหลีพบว่า ตอนที่เข้ามองไปยังไหสุรานั้น มุมปากของมีรอยยิ้ม แสดงออกถึ
