่า เขาผิดหวังเสียแล้วล่ะ
เมื่อเจียงหลีฟังเรื่องราวจบ นางก็แค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็กลับไปเป็นปกติ ให้ความรู้สึกว่าต่อให้ท้องฟ้ากำลังถล่มมาและนางก็จะยืนนิ่งอยู่เช่นนี้อย่างไรอย่างนั้น
“เจ้าไม่ร้อนรนกระวนกระวายสักหน่อยหรือ” เว่ยจี๋ขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ
“ทำไมต้องร้อนรนด้วย” เจียงหลีย้อนถาม
เว่ยจี๋หรี่ตาหัวเราะเย็นชา “เจ้าวิ่งมาหาข้า ก็ไม่รู้จะบอกว่าเจ้าโชคร้ายหรือโชคดีกันแน่ จนถึงตอนนี้ เจ้ายังไม่รู้เลยว่ากิเลสคือสิ่งใด เจ้าจะทะลายออกไปได้อย่างไร หรืออาจกล่าวได้ว่า…”
ทันใดนั้นแววตาเขาก็แข็งกร้าว เขาก้าวไปข้างหน้าเพื่อเข้าใกล้เจียงหลี
ความคลุมเครือที่บีบอัดเข้ามา ไม่ได้ทำให้เจียงหลีสะดุ้งหนี ดวงตาของนางยังสดใส แต่นางกลับมองมาที่เขาด้วยประกายเย้ยหยัน
เว่ยจี๋เพิกเฉยต่อแววเยาะเย้ยในดวงตาของนาง และกระซิบที่ข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะและชวนให้มึนเมา “หรือเจ้าชอบข้าและไม่อยากออกไปไหนอีกแล้ว อยากอยู่ที่นี่กับข้าตลอดไปใช่หรือไม่”
“ก็เอาสิ!” จู่ๆ เจียงหลีก็เอ่ยขึ้น
ใบหน้าของเว่ยจี๋นิ่งขรึมลงอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา
แน่นอนว่าเจียงหลียังไม่หยุดแค่นี้ นางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก
