นี่ใช่หรือไม่” เว่ยจี๋ไม่ได้มองนางด้วยแววตาหลงใหลรักใคร่สักนิด เขาบอกว่าจะขอนางแต่งงาน มีแต่ผีเท่านั้นแหละที่จะเชื่อเขา!
เว่ยจี๋นิ่งเงียบไม่เอ่ยสิ่งใด จนกระทั่งผ่านไปสักพัก เขาจึงหัวเราะออกมาด้วยความเศร้า “เจ้าอยากรู้ว่าเจ้ามาเหยียบที่ไหนมิใช่หรือ”
“ถูกต้อง” เจียงหลียอมรับตรงๆ
“ข้าสามารถบอกเจ้าได้” มุมปากของเว่ยจี๋ยกขึ้น แต่รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งความอ่อนโยน “แต่ทว่า เจ้าต้องทำตามสัญญาให้เสร็จสิ้นก่อน บอกข้ามาว่าสุรานี้มีชื่อเรียกว่าอะไร”
“ไม่มีปัญหา” เจียงหลีพยักหน้า
แววตาของนางจริงใจ ไร้ซึ่งแผนการชั่วร้ายใดๆ ด้วยดวงตาที่สดใสและใจกว้างเช่นนี้ ทำให้หัวใจของเว่ยจี๋ราวกับถูกทิ่มแทง
เขา…เกลียดแววตาเช่นนี้ยิ่งนัก!
“ที่นี่ คือศูนย์กลางของดินแดนผนึกมาร พวกเจ้าเดินเข้ามา แล้วต้องการออกไปให้ได้ พวกเจ้าก็จะต้องทำลายกิเลสในใจของวิญญาณชั่วร้ายในนี้เสียก่อน มิฉะนั้นก็จะต้องอยู่ที่แห่งนี้ตลอดไป ในที่นี้ เจ้าจะไม่มีวันแก่เฒ่า ไม่มีวันตาย มีชีวิตเป็นอมตะ แต่ก็ต้องถูกขังอยู่ที่นี่ตลอดไปเช่นกัน คำว่าตลอดไปที่เห็นล้วนเป็นสีเทา” เมื่อเว่ยจี๋กล่าวจบ ก็มองเจียงหลีอย่างขี้เล่น
ดูเหมือนเขากำลังรอคอยปฏิกิริยาต่อไปของเจียงหลี
แต่ทว
