เผชิญหน้ากับคำถามของไหวปี้ เขาพูดอย่างเย็นชาด้วยท่าทางโดดเด่น “ใครที่กล้าลงมืออีก อย่าหาว่าข้าโหดเหี้ยมก็แล้วกัน”
ไหวปี้แววตาโกรธมาก “เจ้า!”
“อ้าว! คนที่เข้ามาฝึกฝนอย่างพวกเราต้องทำตามที่เจ้าอวิ๋นซู่แห่งป้อมปราการเฟยอวิ๋นบอกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” กงเสวี่ยฮวาเอามือกอดอกอย่างไม่สนใจ แล้วพูดเสียดสีอวิ๋นซู่
ตอนนี้พวกเขารวมตัวกันแล้ว วิญญาณร้ายเหล่านั้นก็ไม่ได้ไล่ตามพวกเขาแล้ว เพียงแต่ปิดล้อมพวกเขาให้อยู่ในทุ่งราบ และการตายที่น่าเวทนาของเจินเอ๋อร์แห่งวังเวิ่นฉิง เขาก็ได้ยิ นมาก่อนหน้านี้แล้ว คนของสำนักหลีหุนจงสมควรตายจริงๆ
เพียงแต่อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับวังเทียนอู่กง ดังนั้นเขาก็เลยไม่ได้พูดอะไร แต่ว่าการกระทำที่อวิ๋นซู่ช่วยเหลือคนสำนักหลีหุนจงเมื่อครู่นี้ แล้วก็น้ำเสียงที่อวด ดดีนั้นทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ
“กงเสวี่ยฮวา ถ้าเจ้าอดใจไม่ไหวที่อยากจะตาย ข้าก็ไม่ห้ามเจ้า เพียงแต่ถ้าหากเจ้าตายที่นี่ อย่าไปเข้าฝันพ่อของเจ้าจนร้องไห้ขี้มูกโป่งล่ะ” อวิ๋นซู่มองต่ำเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด
