จะหวนนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต ซึ่งถือเป็นความทรงจำในอดีตประเภทหนึ่ง
“สุรารสร้อนแรงเช่นนี้ เจ้าก็ดื่มได้?” ฉินเทียนอีมีสายตาประหลาดใจ ยกนิ้วโป้งให้นาง
เจียงหลีโค้งริมฝีปากยิ้ม “ก็แค่สุรา เหตุใดจะดื่มไม่ได้เล่า”
ฉินเทียนอีตกตะลึงแล้วหัวเราะเสียงดัง “เจ้ายังพูดจาโผงผางไม่เปลี่ยนเลย”
เจียงหลีเลิกคิ้วมองเขา คล้ายกับถามว่า จริงหรือ
ทั้งสองคนนั่งคุยกันที่ริมลำธาร หากเทียบกับการต่อสู้ที่ตึงเครียดเมื่อชั่วครู่ช่างต่างกันโดยสิ้นเชิง
“ใช่แล้ว เจ้าเลือกตำหนักหลีหั่ว คงไม่ได้เป็นเพราะชุดศิษย์ของพวกเขาเป็นสีแดงเพลิงหรอกนะ” ทันใดนั้น เจียงหลี ถามขึ้นอย่างประหลาดใจ
นางหัวเราะเยาะฉินเทียนอีที่กางชุดสีแดงให้ดู
แต่คาดไม่ถึงว่าพอนางหยุดพูด ฉินเทียนอีก็พยักหน้าอย่างจริงจัง “ฉลาดมาก!”
“…”
เอิ่ม!
เจียงหลีตกตะลึงและพึมพำในใจ เหตุผลการเลือกเข้าร่วมกลุ่มอำนาจในครั้งนี้ ไม่มักง่ายไปหน่อยหรือ
“เจ้าชอบชุดสีแดงขนาดนั้นเชียวหรือ” เจียงหลีถามอย่างประหลาดใจ
“แน่นอนสิ!” ฉินเทียนอีเอ่ยอย่างแน่วแน่ เขากางแขนออก เอ่ยถามเจียงหลี “เจ้าไม่รู้สึกหรือว่ามีเพียงสีแดงเท่าที่ เหมาะสมกับข้าที่สุด”
มั่นใจ ทะนงตน รักอิสระ ตรงไปตรงมา…
เจียงหลีโค้งริม
