กงเสวี่ยฮวาอยู่ที่ไหน อีกอย่าง พวกเจียงเฮ่าอยู่ที่ไหน
การต่อสู้เมื่อครู่นี้ ทำให้ฉินเทียนอีเสียพลังไปมาก ตอนนี้พาเจียงหลีเหาะขึ้นฟ้ามานานขนาดนี้ คงจะทนไปไม่ได้อีกนาน
เจียงหลีเลิกคิ้วขึ้นมองยังใบหน้าของเขาที่ซีดเซียว สายตาสำรวจไปรอบๆ ทันใดนั้นชี้มือไปข้างหน้ายังแม่น้ำลำธารที่ป่าห้อมล้อมไว้ “ไปพักก่อนสักครู่เถิด ทางนั้นไม่มีวิญญาณร้าย”
“ก็ดี” ฉินเทียนอีพยักหน้า ไม่ได้อวดเก่ง พาเจียงหลีไปยังทางที่นางบอก
ทุกอย่างในดินแดนผนึกมาร ล้วนมีความรู้สึกพ่ายแพ้ สีสันที่นี่ก็เป็นสีเดียว มองนานไป จะทำให้คนเกิดอารมณ์ความรู้สึกหมองหม่น
ยังดีที่ชุดตำหนักเย่าสีทองบนตัวเจียงหลี ชุดสีแดงของฉินเทียนอี ล้วนบรรเทาความเหนื่อยล้าในการมองเห็นของพวกเขาทั้งคู่ได้
เมื่อลงถึงพื้นอย่างปลอดภัย เจียงหลีจึงปล่อยมือที่ฉินเทียนอีกุมไว้ออก มือว่างเปล่าลงทันตา ทำให้ใจของฉินเทียนอีเกิดความรู้สึกหดหู่ แต่ทว่าเพียงไม่นานเขาก็กลับไปเหมือนตอนแรก รอยยิ้มของกว้างปรากฏขึ้นอีกครั้ง “หลุดพ้นจากเจ้าพวกนั้นมาจนได้”
เจียงหลีกำลังเตรียมจะพูด กลับพบว่าเพิ่งถูกฉินเทียนอีจับมือไว้จนจั๊กกะจี้
นางก้มศีรษะลงมอง พบว่าเจ้าเปี๊ยกแลบลิ้นสีชมพูอ
