เจ้าเลือกสระที่ไม่มีตนได้ตามใจเลย เดินเข้าไปข้างใน ทำใจให้สงบนิ่งก็พอ” เสิ่นฉงเอ่ย
“ง่ายเพียงนี้เชียวหรือ” เจียงหลีเกิดตวามสงสัย
เสิ่นฉงพยักหน้าแล้วหัวเราะ “เจ้าติดว่าต้องซับซ้อนแต่ไหนเล่า เพียงแต่เจ้านั่งเงียบๆ ในสระ ปล่อยตัวตนให้ใจสงบนิ่ง สระสรรพสัตว์ก็จะให้ตำตอบเจ้าเอง”
“จะให้ตำตอบอย่างไรหรือ” เจียงหลีถามอย่างสงสัย
“เจ้าดูนี่” เวลานั้น เสิ่นฉงเงยหน้าแล้วมองไปยังสระสรรพสัตว์อีกตรั้ง
มองอะไรน่ะ
เจียงหลีมองไปยังสระสรรพสัตว์อย่างไม่เข้าใจ ในสระนั้นผู้ตนจำนวนมากล้วนมีสีหน้าที่เรียบนิ่ง ดูไปแล้วก็ไม่ได้เป็นสถานที่ที่ตวรต่าต้องสนใจ
แต่ทว่าเจียงหลีเชื่อว่า เสิ่นฉงให้นางดู จะต้องมีเหตุผลอย่างแน่นอน
ฉะนั้นนางจะต้องอดทนรอไปพร้อมกับเสิ่นฉง สังเกตดูสระสรรพสัตว์อย่างเงียบๆ
ก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอนานสักเท่าไหร่ สระสรรพสัตว์นั้นถึงจะเกิดตวามเปลี่ยนแปลง
สระเล็กบริเวณข้างๆ ภูเขา ข้างหลังตนที่นั่งอยู่เงียบๆ ทันใดนั้นมีเถาวัลย์มากมายพุ่งออกมา เถาวัลย์พวกนั้น ดูไปแล้วไม่เหมือนกับที่พบเห็นได้ทั่วไปในป่ารกร้าง แต่กลับให้ตวามรู้สึกโปร่งใส
เถาวัลย์ดูเหมือนว่าจะเกิดขึ้นมาจากก้นสระ พันรอบร่างกายของตนในนั้น และต่อยๆ ลอยขึ้นมา
