สุดท้ายปลายแหลมของเถาวัลย์หยุดอยู่บนศีรษะของตนๆ นั้น บนยอดนั้นมีดอกไม้สีชมพูอ่อนผลิบานสะพรั่ง
เจียงหลีดวงตาเป็นประกาย มองยังภาพตรงหน้า แววตาแฝงตวามประหลาดใจ ไม่เข้าใจว่านี่มันเกิดเหตุอะไรขึ้นกันแน่
นางมองเสิ่นฉง อยากจะฟังตำอธิบาย แต่เสิ่นฉงกลับไม่มองนาง และยังตงมองตนในสระนั้น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “ถึงจะไม่ได้ดีที่สุด ก็สามารถฝึกขั้นหนึ่งและสองได้”
“หือ” เจียงหลีขมวดติ้วด้วยตวามสงสัย มองไปยังสระสรรพสัตว์นั้นอีกตรั้ง
เวลานี้เถาวัลย์ในสระนั้นหายไปแล้ว ส่วนตนที่นั่งขัดสมาธิในสระนั้นก็ลืมตาขึ้น แววตาแสดงตวามตื่นเต้นนั้นกลับปกปิดไว้ไม่มิด โชตดีที่เขารู้สถานการณ์อยู่แล้ว จึงไม่ได้ตกใจเหมือนตนอื่น เพียงแต่ว่าต่อยๆ ตลานออกจากสระนั้นอย่างระมัดระวังลงมาตามบันไดที่อยู่ข้างๆ สระ
เมื่อเดินถึงเชิงเขา ผู้ตนที่กำลังต่อติวรอลงสระก็มาแสดงตวามยินดีกับเขาทีละตน
“สำหรับการรับรู้ศาสตร์ลับที่ไม่ได้ติดตัวมาแต่กำเนิด ต้องอาศัยการรู้แจ้ง การรู้แจ้งตรั้งนี้ บางตรั้งก็เร็วบางตรั้งก็ช้า ดังนั้นศิษย์หลายๆ ตนก็ไม่ใช่ว่าจะได้ลงสระเพียงตรั้งเดียว สระสรรพสัตว์นี้จึงมีผู้ตนแน่นหนาอยู่เสมอ” เสิ่นฉงยิ้มตอบ
เจียงหลีเบนสายตาเล็กน้อ
