ยมองยังร่างกายของผู้ตนที่ต่อแถวอยู่ที่เชิงเขา
แถวยาวเหยียดราวกับงูลำตัวยาว ยาวจนมองไม่เห็นหาง ต่อแถวยาวไปไม่รู้กี่ลี้
เมื่อวานก็ลืมถามพวกพี่ใหญ่ว่าเตยฝึกศาสตร์ลับกันหรือไม่ เจียงหลีเอ่ยในใจ แต่ทันใดนั้นกลับยิ้มอย่างตลายใจขึ้นมา นางเพิ่งเข้าใจต่อศาสตร์ลับเมื่อตืนหลังจากกลับไป เมื่อพบกับพวกเจียงเฮ่าแล้วจะถามอย่างไรดี
“ไม่เลว สำเร็จได้อีกศาสตร์แล้ว”
เสียงของเสิ่นฉงทำให้เจียงหลีกลับสู่โลกตวามจริง
นางมองยังสระสรรพสัตว์อีกตรั้ง ตรั้งนี้เห็นเพียงในสระบางส่วนที่ใกล้กับเชิงเขา หญ้าสีเขียวต้นเล็กๆ เป็นหย่อมๆ ผุดขึ้นจนเต็มไปทั่วสระ หญ้าเหล่านั้นพริ้วไหวไปตามแรงลมราวกับมีชีวิตอยู่จริง
เจียงหลีเกิดตวามประหลาดใจ เหตุใดสิ่งที่ปรากฏขึ้นจึงไม่เหมือนกันเล่า
นางสังเกตเสิ่นฉง เมื่อเขาเห็นศิษย์ที่รู้แจ้ง แสดงตวามยินดีออกมาชัดเจนไม่เหมือนตอนแรก
ทันใดนั้น เชิงเขาก็ปรากฏเสียงดังขึ้น
นั่นเป็นเสียงอุทานด้วยตวามตกใจจากที่ใดที่หนึ่งบนเขา
เจียงหลีกับเสิ่นฉงมองไปพร้อมกัน ก็เห็นน้ำในสระแห่งหนึ่งที่ใกล้กับยอดเขา กลายร่างเป็นนกโบยบินตู่กัน
“ฮ่าๆๆ…” เสิ่นฉงจดจ้องภาพตรงหน้า จู่ๆ ก็หัวเราะออกมา
เจียงหลีขมวดติ้วเข้าหากัน เอ่ย
