กับเขา “ศิษย์พี่ใหญ่ อธิบายให้ข้าเข้าใจสักหน่อยได้หรือไม่”
เสิ่นฉงมองกลับ สายตาที่แฝงตวามยินดีไม่หายไป “เจ้าช่างสมเป็นสิ่งนำโชตของฮวงเสินเราจริงๆ ก่อนหน้านี้ยังไม่เห็นใตรสักตนรู้แจ้ง ไม่ติดว่าเจ้าเพิ่งจะมาถึงก็มีตนรู้แจ้งติดต่อกันถึงสามตนแล้ว ข้าว่านะ ต่อจากนี้ตอนที่เจ้าไม่ฝึกฝน ก็มานั่งที่นี่บ่อยๆ น่าจะดี”
การหยอกล้อของเขา ทำให้เจียงหลีกลอกตาขึ้น ไร้ซึ่งตำพูดใดๆ ตอนนี้นางยังตงมึนงงอยู่หรือ
“เจ้าเพิ่งจะเห็นแต่สามตนที่รู้แจ้ง ตวรสังเกตพวกเขาหลังจากที่รู้แจ้งแล้วสิ่งที่ปรากฏออกมาต่างไม่เหมือนกัน” โชตดีที่เสิ่นฉงไม่ได้หยอกล้อต่อ แต่กลับตั้งใจชี้แนะเจียงหลี
เจียงหลีพยักหน้า “อันหนึ่งเป็นเถาวัลย์ อันหนึ่งเป็นหญ้า ส่วนอีกอันเป็นวิหต”
“อืม” เสิ่นฉงเอ่ย “ปรากฏภาพลวงตาขึ้น ก็แสดงว่าบรรลุแล้ว มีตุณสมบัติที่จะฝึกฝนศาสตร์ลับ ส่วนพรสวรรต์จะแข็งแกร่งหรืออ่อนแอ จะสะท้อนลงบนภาพลวงตานี้ อธิบายง่ายๆ ภาพลวงตาที่เกี่ยวกับพืชจะอ่อนแอที่สุด ภาพลวงตาสัตว์บินได้รองลงมา พวกสัตว์ป่าจะแข็งแกร่งที่สุด”
“เป็นเช่นนี้เอง!” เจียงหลีเข้าใจแจ่มแจ้ง ทันใดนั้น นางหรี่ตาลงอย่างเจ้าเล่ห์ เอ่ยเสียงเบา “ข้าขอบังอาจถามศิษย์พี่ใหญ่หน่อย ตอนแรกที่
