บทที่ 406 ช่างเป็นเดรัจฉานโดยแท้
เหนือแดนโพ้นทะเล เบื้องบนเวหากว้าง แสงรุ้งสายหนึ่งลอยล่องระหว่างหมู่เมฆ
แสงรุ้งนั้นก็คือโลกน้อยลี้ลับซึ่ง “รับบัญชาสวรรค์” สร้างขึ้น ยามนี้กลับกักขังเทียนฉิวไว้ภายใน ทำให้มันยากจะหลบหนีออกไปได้
“โฮกกก!”
เสียงมังกรคำรามดังกึกก้อง เวลานี้เทียนฉิวได้แปรเปลี่ยนสู่ร่างแท้ของตนอีกครา ร่างมังกรยิ่งใหญ่ปรากฏกลางเวหา ศีรษะเหนือมี “เขาไม้ฉื่อ” ที่สามารถเรียกลมฝน ส่วนเกล็ดทั่วร่างสะท้อนแสงเย็นเยียบไร้ปรานี มิได้สำแดงวิชาเทพใดๆ ออกมา เพียงซัดกรงเล็บตรงเบื้องหน้า
เจตจำนงที่แฝงอยู่ในกรงเล็บนั้นเรียบง่ายถึงที่สุด กล่าวได้สองคำ…
พละกำลัง!
“พลังเดียวทลายหมื่นวิชา!”
นี่คือความลี้ลับของสายเลือดมังกรแท้ กายาแข็งแกร่งมิอาจถูกทำลาย พลังยกฟ้าพลิกทะเล แม้มิใช่วิชาเทพ ทว่ายามใดที่สำแดงออกมากลับยิ่งกว่าวิชาเทพเสียอีก
วินาทีนั้นเอง ทั่วร่างลวี่หยางพลันปะทุคลื่นโลหิตอันเข้มข้นพลุ่งพล่านออกมา เขามิได้ถอยแม้ครึ่งก้าว กลับสะบัดหมัดหนึ่งใส่ตรงหน้า ประจันหน้ากับเทียนฉิวอย่างไม่หวั่นเกรง!
“ตูม! ตูม! ตูม!!”
ชั่วพริบตาเดียว ทั้งสองฝ่ายปะทะกันนับสิบกระทั่งร้อยครา มิมีเค้าลางของยอดฝีมือระดับวางรากฐานสมบูรณ์ให้เห็นแม้แต่น้อย หากแต่คล้ายการประมือแบบเถื่อนดิบ ต่อสู้ด้วยเนื้อหนังอย่างแท้จริง ลวี่หยางมีเส้นเอ็นขาด กระดูกหัก เลือดกระเซ็นกระจาย เทียนฉิวก็ไม่ต่างกัน เกล็ดมังกรบนร่างถูกกร่อนแหว่
