งเป็นชิ้น
‘เป็นไปได้อย่างไร’
เทียนฉิวถอยกรูด สีหน้าอัปลักษณ์ยิ่งนัก มันมีสายเลือดมังกรแท้! หากกล่าวถึงกายาแข็งแกร่ง ย่อมเป็นที่หนึ่งใต้ฟ้า แต่ผลลัพธ์กลับมิอาจเอาชนะอีกฝ่ายได้?
หรือว่าผู้นี้…ก็เป็นปีศาจเช่นกัน?
คิดถึงตรงนี้ เทียนฉิวพลันขมวดคิ้ว กล่าวลองเชิงว่า “เจ้าคือมนุษย์? หรือปีศาจ?”
“แน่นอนว่าข้าคือมนุษย์!”
ลวี่หยางเหยียดแขนออก สายโลหิตปะทุไหลเวียนรุนแรง หล่อเลี้ยงไปทั่วร่าง ภายในพริบตา เส้นเอ็นกลับคืน กระดูกฟื้น เลือดเนื้อสมานแผล เดิมทีดูเหมือนบาดเจ็บหนัก แต่กลับหายดีในพริบตา!
‘รับบัญชาสวรรค์…ช่างใช้การได้โดยแท้’
วิชาเทพนี้อาจมิได้มีอานุภาพสังหารในคราเดียว หากแต่แพรวพราวด้วยกลวิธี ละเอียดรอบด้าน ในขอบเขตเดียวกันแทบไร้จุดอ่อนให้จู่โจม
และเขายังมิได้ใช้เพียงวิชานี้วิชาเดียว
ในขณะเดียวกัน เมื่อเห็นลวี่หยางฟื้นบาดแผล เทียนฉิวก็หมายเร่งฟื้นพลังโลหิตเช่นกัน ทว่าทันทีที่เคลื่อนไหว สีหน้าของมันกลับพลันปรากฏความตื่นตระหนก
‘พลังโลหิตและพลังวิชาของข้าหายไปถึงหนึ่งในสิบ!?’
เพียงชั่วพริบตา เทียนฉิวก็ตื่นรู้ขึ้นมา ราวออกจากม่านหมอกแห่งมายา เห็นแจ่มชัดว่ายังมีวิชาเทพอีกสายหนึ่งแผ่รัศมีเรืองรองอยู่ข้างกายลวี่หยาง
ปราณแท้จริงบรรจุ!
กลืนกินสรรพสิ่ง หลอมรวมรูปทั้งปวง ในการปะทะกันก่อนหน้าแต่ละครั้ง ลวี่หยางกลับแอบใช้วิชาเทพนี้ กลืนกลายพลังโลหิตและพลังวิชาของเทียนฉิวโดยไร้สุ้มเสียง!
แต่เมื่อเห็นว่
