บทที่ 403 ความลับแห่งฟ้าดิน
หลังจากฟังหลักเกณฑ์การทำงานของตำหนักเหยียนโม่จบลง สีหน้าของลวี่หยางก็ยากแยกออกว่าโศกหรือสุข
สุข เพราะในมือของตนยังมีหนึ่งแก่นแท้ทองคำ และนั่นคือแก่นแท้ทองคำของหงยวิ๋น! อาศัยแก่นแท้นี้ ย่อมสามารถใช้ตำหนักเหยียนโม่แสร้งครองตำแหน่งมรรคผลทองคำได้โดยสมบูรณ์
โศก เพราะมีอยู่เพียงหนึ่งแก่น
‘แค่นี้ ยังเพราะหงยวิ๋นในชาติก่อนคือเจินจวิน แก่นแท้ทองคำจึงสูงส่งกว่าปกติ’
‘หากเปลี่ยนเป็นแก่นแท้ทองคำที่ได้จากผู้วางรากฐานสมบูรณ์ ต้องใช้ถึงเก้าสายจึงเพียงพอให้ขับเคลื่อนตำหนักเหยียนโม่ แสร้งครองตำแหน่งมรรคผลทองคำได้’
นี่แล จึงเป็นเหตุว่าต้องใช้ผู้วางรากฐานสมบูรณ์เก้าคน
‘กล่าวให้ชัด ข้ามีโอกาสแสร้งครองตำแหน่งได้เพียงครั้งเดียว เวลาโดยประมาณตามที่บรรพชนคำนวณไว้ คือหนึ่งธูป หากคิดใช้รับมือเจินจวิน คงมิอาจหวัง’
แต่หากเอาไว้ข่มเหงพวกอ่อนแอ ย่อมพอเพียง
นอกจากนั้น ตำหนักเหยียนโม่ยังมีสรรพคุณล้ำลึกอีกประการหนึ่ง
“มันสามารถช่วยในการแสวงหาโอสถทองคำได้”
เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ บรรพชนถิงโยวก็อธิบายว่า “พลังยิ่งใหญ่หาได้เกิดขึ้นจากความว่างเปล่า ตำหนักเหยียนโม่เองก็เช่นกัน ท้ายที่สุดแล้วย่อมต้องอาศัยตำแหน่งมรรคผล”
“ว่ากันโดยย่อ แก่นแท้ทองคำที่ใช้ควบคุมตำหนักเหยียนโม่ชี้ไปยังตำแหน่งมรรคผลใด ตำหนักเหยียนโม่ก็จะผูกเข้ากับตำแหน่งนั้นในท้ายที่สุด กลายเป็นว่าขอยืมพลังของตำแหน่งนั้นไปใช้ เมื่อเวลาผ่
