จึงลุกขึ้นแล้วปีนลงจากเตียง
และในขณะนั้นเองมีลมกระโชกแรงพัดเข้ามาในห้องโดยดับแสงเทียนที่อยู่ด้านหลังฉากกั้น แสงและเงาในห้องโถงหรี่ลงและร่างที่น่าหลงใหลบนฉากกั้นก็หายไป
เจ้าเปี๊ยกตกตะลึงและมีเสียงน้ำแตกจากการโสตหูของมัน
ร่างของเจ้าก้อนขนสั่นเทิ้มและมันก็ไม่ขยับตัวอีก
ไม่นานนัก เงาร่างยั่วเย้าที่น่าหลงใหลและไม่เป็นรองใครก็มาปรากฏตัวต่อหน้าของมัน
เจียงหลีสวมเพียงเสื้อคลุมรัดรูปและกางเกงขายาวที่บางราวกับปีกจักจั่นแล้วทั้งร่างคลุมด้วยชุดยาวบางอีกชั้น เส้นผมเปียกชื้นกระจายตามตัวของนาง หยดน้ำตกลงมาตามปลายผมทำให้เสื้อคลุมตัวบางยาวของนางเปียกเล็กน้อยและโปร่งใสยิ่งขึ้น
นางพิงฉากกั้นอย่างอ้อยอิ่ง ใบหน้างดงามยั่วเย้าทำให้คนหวั่นไหวใจสั่น เผยให้เห็นเรียวขายาวกลมกลึง เกรงว่าต่อให้นางไม่ต้องทำอะไรก็มีเสน่ห์ที่ยั่วยวนผู้คนได้
“หลิวหลี เจ้าเข้าใจคำว่าอย่าดูสิ่งที่ผิดจริยธรรมหมายถึงอะไรหรือไม่” เจียงหลีหรี่ตามองเจ้าเปี๊ยกที่ยืนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม
“…” แสงในดวงตาของเจ้าเปี๊ยกมืดลง แน่นอนว่ามันจะไม่ตอบโต้ใดๆ กลับไปเด็ดขาด
เพียงแต่ในส่วนลึกของดวงตาเคลือบเงาของมันนั้นกลับลุกโชนด้วยเปลวไฟเร่าร้อน หญิงสาวที่สมควรตายคนนี้นี่ ไม่รู้รึไงว่านางดูเย้ายวนแค่ไหนหลังอาบน้ำเสร็จ
เมื่อไม่ได้รับปฏิกิริยาตอบรับจากเจ้าเปี๊ยก เจียงหลีจึงหันไปสนใจเช็ดผมเปียกของตนต่อ จากนั้นเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใคร่สนใจ
