ย! ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว แต่ชั่วพริบตา เข้าก็ได้สติ แล้วด่าในใจว่า สมควรตาย! คิดอะไรบ้าๆ เช่นนั้นได้อย่างไร
“ท่านกำลังคิดอะไรอยู่หรือ” ทันใดนั้น ใบหน้าที่งดงามก็เข้ามาใกล้ ทำให้เขาใจคอไม่ดีเป็นอย่างมาก
ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาเคร่งขรึมขึ้นมา เขาจะดึงมือของนางออกแต่คิดไม่ถึงว่านางจะรัดแน่นยิ่งกว่าเดิมอีก
“ลู่เจี้ย ข้าคิดถึงท่าน”
คำพูดที่ไร้เรี่ยวแรงของนาง เหมือนว่าได้กำจัดพละกำลังในตัวเขาทั้งหมด และก็ทำให้เขาล้มเลิก แล้วเอามือออก โธ่ สุดท้ายก็ใจไม่แข็งพอ
ใจแข็งไม่พอที่จะทำให้นางรู้สึกไม่ดีและผิดหวัง
ตัวเองกลายเป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร ใบหน้าที่เยือกเย็นของเซ่าตี้ กลับปิดบังแววตาที่อ่อนโยนไว้ไม่ได้
“ข้าไปเป่ยโหรวในครั้งนี้ ได้เจอคนๆ หนึ่ง” เจียงหลีมองจ้องที่ตาทั้งสองข้างของเขา แล้วจู่ๆ ก็พูดขึ้นมา
เซ่าตี้เงยหน้าขึ้นมามองนาง สีหน้าเย็นชาขึ้นมา “หรงจิ่งหรือ”
ฮะ
เจียงหลีปากกระตุก ที่นางจะบอกไม่ใช่หรงจิ่ง รับรู้ได้ถึงลมหายใจที่เย็นลงของเขา นางรีบพูดว่า “ไม่ใช่เขา แต่เป็นไป๋เซี่ยงเลี่ย”
ไป๋เซี่ยงเลี่ย
คือใครกัน ไม่รู้จัก
เซ่าตี้ขมวดคิ้ว ความทรงจำในชาติที่แล้ว ได้ลืมเขาคนนี้ไปหมดแล้ว
เห็นท่าทางของเขา เจียงหลีถามหยั่งเชิงว่า “ท่านยังจำเรื่องตอนที่ข้าไปตามหาเต่าเสวียนกังในอาณาเขตหลิงอู่ได้หรือไม่”
อาณาเขตหลิงอู่ เต่าเสวียนกัง
เซ่าตี้ขมวดคิ้วหนักเข้าไปอีก เหมือนว่ากำลังพยายามนึก
เจียงหลีสัง
