เกตสีหน้าของเขาไป พูดอย่างช้าๆ ไป “ตอนนั้น เพราะว่าข้าหลอมรวมเข้ากับเต่าเสวียนกัง แล้วถูกผู้คนล้อมโจมตี”
เหมือนว่าความทรงจำของเซ่าตี้จะถูกปลุกให้ตื่น ลึกๆ ในแววตาของเขาเผยภาพเหตุการณ์ออกมา
ในอาณาเขตหลิงอู่ เขาอุ้มเด็กผู้หญิงที่หลอมรวมกับเต่าเสวียนกังอยู่ แล้วสลบไปท่ามกลางวงล้อม จิตสังหารที่โหดเหี้ยมในใจแทบอยากจะทำลายทุกอย่าง
“คนที่ทำร้ายเจ้า ข้าจะไม่มีทางปล่อยไป”
เขาพูดแบบนี้ แล้วก็ทำแบบนี้ เขาปล่อยพลังจิตที่แข็งแกร่ง ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นหายไปจากอาณาเขตหลิงอู่อย่างสิ้นเชิง
“เดิมที ตอนนั้นเขาอยู่ข้างกายข้าตลอด” เสียงของเจียงหลี ดึงเขากลับมายังความเป็นจริง
ภาพความทรงจำนั้น สลายหายไปจากในดวงตาของเขา สายตาของเขามองไปยังใบหน้าที่งดงามของนาง
“ลู่เจี้ย ขอบคุณนะ” เจียงหลีพูดอย่างจริงใจ
ขอบคุณที่เขาปกป้องนางไว้อย่างดี ขอบคุณที่เขาค่อยอยู่ข้างๆ และแอบทุ่มเทให้กับนาง
ท่าทางที่ซาบซึ้งนี้ของนาง กลับทำให้ในใจของเซ่าตี้รู้สึกไม่สบอารมณ์ เขาสีหน้าเย็นชา พูดเสียงขรึมว่า “ไม่ต้องขอบคุณข้า นั่นไม่ใช่ข้าที่เป็นคนทำ”
“…” ฮะ เอาอีกแล้ว
แบบนี้มันน่าหึงใช่ไหม เจียงหลีอยากจะถามเขาจริงๆ ว่าความรู้สึกที่ถูกตัวเองสวมเขามันเป็นอย่างไรรึ
แต่ว่า นางยังไม่อยากตาย ดังนั้นคำถามนี้ห้ามถามออกไปเด็ดขาด
“ไม่ใช่เจ้าหรอกหรือ เช่นนั้นเพราะอะไร ที่ข้าคิดก็คือท่านนะ” เจียงหลีเข้ามาใกล้เขา น้ำเสียงที่ยั่วยวน ทำให้เกิดอา
