รมณ์
ปลายจมูกของนาง ถูปลายจมูกของเขา ริมฝีปากสีแดงพ่นลมหายใจออกมา กลิ่นอายที่อยู่รอบๆ สัมผัสทั้งห้าของเขา ริมฝีปากของนาง จะใกล้ก็ไม่ใกล้ จะห่างก็ไม่ห่าง เหมือนดั่งขนนกที่เดี๋ยวเข้ามาใกล้ อีกเดี๋ยวก็ห่างไกลออกไป ด้วยท่าทางของนาง ทำให้ใจของเขาเต้นแรงเป็นจังหวะ
“พอได้แล้ว อย่าเล่นกับไฟ!” เขาอดทนและควบคุมอารมณ์ด้วยจิตใจที่แน่วแน่
แต่ทว่า ร่างกายที่ยิ่งตื่นเต้น กลับเผยให้ความไม่สบายใจและความไม่สงบของเขาในตอนนี้ออกมา
“ท่านพูดมาสิ ว่าแท้จริงแล้วใช่ท่านหรือไม่” แต่ว่า เจียงหลีกลับไม่สนคำเตือนของเขา ยังคงอยู่ใกล้ๆ ริมฝีปากของเขา
ทุกครั้งที่เขาอยากจะจูบริมฝีปากแดงๆ ของนาง นางก็ดูเหมือนตกใจกลัว แล้วก็ถอยไป ทุกครั้งที่เขาอดทนควบคุมอารมณ์ไว้ นางก็เข้ามายั่วยวนอย่างไม่กลัวตาย
เด็กผู้หญิงที่งดงาม ยิ้มอย่างสวยหยาดเยิ้ม ทุกสายตาของนางล้วนแต่เต็มไปด้วยความดึงดูด แม้แต่นักปราชญ์ที่ได้มาอยู่ตรงหน้านาง ก็ทำได้เพียงสลัดคราบความสูงส่ง แล้วยอมจำนนต่อความงามของนาง
ฟุบ!
ทันใดนั้น เซ่าตี้ก็ยืนขึ้น แล้วจับสาวน้อยพาดไว้บนบ่า
เจียงหลีตกใจ ดิ้นอยู่บนบ่าของเขา “ท่านจะทำอะไร ปล่อยข้าลงนะ” ชายผู้นี้ทำไมถึงได้ทำอะไรที่ไม่เหมือนคนอื่นเขานะ
เซ่าตี้ยิ้มเยาะในใจ
โดนมาแล้วสองครั้ง เขาจะหลงกลอีกได้อย่างไรเห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนี้ยั่วเขาเอาสนุก จะทำให้เขามีอารมณ์ แต่ไม่ได้จะยอมให้เขาจริงๆ
จะให้เซ่าตี้ผู้สง่าผ่าเผยเสียหน้าแ
