ไปไหน จะอยู่ที่บ้านดูแลแม่ เพื่อรอข้าคลอดออกมา แต่อยู่มาวันหนึ่ง จู่ๆ เขาก็มาหาพ่อข้า ทั้งสองคุยกันอยู่ในห้องอย่างลับๆ เป็นเวลานาน หลังจากนั้นพ่อก็บอกแม่ว่าจะออกไปข้างนอกเสียหน่อย แล้วจะกลับมาให้ทันก่อนที่ข้าจะคลอดออกมา” เหวินเหรินชิ่งชิ่งพูดอย่างช้าๆ เจียงหลีก็ตั้งใจฟัง ไม่ได้ถามขึ้นแทรกนางเลย
“หลังจากที่พ่อไปกับเขา ผ่านไปไม่นาน เขาก็กลับมาคนเดียว แล้วบอกเรื่องการตายของพ่อข้า แม่ได้รับความสะเทือนจิตใจเป็นอย่างมาก เลยคลอดก่อนกำหนด แล้วแม่ก็ตายเพราะคลอดยากและเสียเลือดมาก และพอข้าเกิดมา ก็กลายเป็นเด็กกำพร้าเลย”
“ในเมื่อเรื่องเหล่านี้ล้วนแต่เกิดขึ้นก่อนที่เจ้าจะเกิด แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไร อีกทั้งยังเป็นแบบนี้ เจ้าก็ไม่มีทางตัดสินได้ว่าการตายของพ่อเจ้ามีส่วนเกี่ยวข้องกับฮ่องเต้แห่งเป่ยโหรว” เจียงหลีถามกลับ
เหวินเหรินชิ่งชิ่งมองนาง แล้วตอบคำถามของนาง “เมื่อสามปีก่อน ข้าได้ออกนอกวังไปเที่ยวเล่น บังเอิญได้พบกับคนแก่ที่เคยดูแลพ่อแม่ของข้า นางเล่าเรื่องเหล่านี้ให้ข้าฟัง ข้าก็ได้ใช้วิธีต่างๆ ในการตรวจสอบว่าที่นางพูดนั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่ ส่วนเรื่องที่ข้าสงสัยว่าการตายของพ่อข้ามีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา ในตอนที่นางเดินผ่าน พอดีได้ยินเขาพูดกับแม่ข้าประโยคหนึ่งก่อนที่แม่ข้าจะตาย”
“พูดว่าอะไร” เจียงหลีซักถาม
เหวินเหรินชิ่งชิ่งเม้มปาก มือที่วางอยู่บนโต๊ะค่อยๆ กำแน่น “เขาบอกให้แม่ข้าอย่าโทษเขา เขาก
