็จนปัญญาเหมือนกัน แต่ว่าทำไมเจ้าถึงมาตายแบบนี้”
“…” เจียงหลีคิดทบทวนคำพูดนี้อย่างละเอียด ฟังแล้วได้ความหมายที่ต่างออกไป เจ้าคนนั้นที่ว่า น่าจะหมายถึงแม่ของเหวินเหรินชิ่งชิ่ง
“ฮ่องเต้แห่งเป่ยโหรวไม่รู้รึว่าข้างนอกประตูมีคนอยู่” เจียงหลีถามอีก
เหวินเหรินชิ่งชิ่งส่ายหน้าช้าๆ “หรือว่าบางทีตอนนั้นอารมณ์ของเขาก็ไม่มั่นคง หลังจากที่คนแก่คนนั้นได้ยินคำพูดนี้ ก็รีบจากไป ไม่ได้รบกวนเขา”
“หลังจากนั้นล่ะ หลังจากที่เจ้ารู้ทุกอย่างแล้ว ได้ไปค้นหาหลักฐานหรือไม่”
“เปล่า ผ่านไปตั้งหลายปีแล้ว คนที่รู้เรื่องนี้ก็ไม่มีแล้ว แล้วก็” เหวินเหรินชิ่งชิ่งมีความลังเล “ถึงแม้ว่าจะมีหลักฐาน แล้วข้าควรทำอย่างไร”
แก้แค้นรึ
ตอนที่ไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน นางเห็นเป่ยเหมินเวยเป็นญาติเพียงคนเดียวของนาง จะบอกให้ลงมือก็ลงมือได้อย่างนั้นหรือ
เช่นนั้นก็อาจจะเลือดเย็นและโหดเหี้ยมไปหน่อย
หรือไม่แก้แค้น
เกรงว่านางตายไป ก็ไม่มีหน้าไปเจอพ่อแม่
เจียงหลีเข้าใจความว้าวุ่นของเหวินเหรินชิ่งชิ่ง สำหรับนางแล้ว เพิ่งจะเกิด พ่อแม่ก็ไม่อยู่แล้ว ความทรงจำกับพ่อแม่ก็ไม่มี และเป่ยเหมินเวยก็เอานางมาเลี้ยงดู ไม่เคยปฏิบัติกับนางอย่างโหดร้าย ขนาดคนนอกยังมองออกว่านาง องค์หญิงนอกสายเลือดคนนี้ได้รับความรักใคร่เอ็นดูจากเขาเป็นอย่างมาก
ฝ่ายหนึ่งก็สายเลือด อีกฝ่ายก็ความรู้สึก จะเลือกทางไหนก็ผิด!
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เพียงแค่สงสัยเท่านั้น ไม่มีหลักฐาน
