ยืนยันที่พิสูจน์ได้ว่าเป่ยเหมินเวยคือศัตรูที่ฆ่าพ่อของนาง
“เป่ยเหมินเวยไม่ใช่คนใจบุญอะไร ถึงแม้เขาจะฆ่าพ่อของเจ้า แต่ก็เก็บเจ้ามาเลี้ยง มันต้องมีเหตุผล” เจียงหลีพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง
เหวินเหรินชิ่งชิ่งเงยหน้ามองนาง แววตาเต็มไปด้วยความสับสน เหมือนว่ากำลังขอร้องให้เจียงหลีช่วย นางควรทำอย่างไรดี
เรื่องนี้ทำให้นางทุกข์ระทมจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว
ดังนั้น นางถึงทำได้เพียงแค่พยายามรักษาระยะห่างกับเป่ยเหมินเวย แล้วก็เชื่อฟังเขา เพื่อถือเป็นการทดแทนบุญคุณที่เลี้ยงดูนางมา
“เจ้าก็รู้สึกลำบากใจเหมือนกัน” เจียงหลียิ้มออกมา
ถ้าหากว่าเป็นคนที่มีสันดานโหดเหี้ยเลือดเย็นและเห็นแก่ตัว เผชิญหน้ากับเรื่องแบบนี้คงจัดการได้อย่างง่ายดาย ขอเพียงตัดสินว่าทำแบบไหนแล้วตัวเองจะได้ผลประโยชน์มากที่สุดก็พอแล้ว
แต่คนที่มีความผูกพัน กลับเป็นการเลือกที่ยากที่สุด ดั่งเช่นเหวินเหรินชิ่งชิ่ง!
“ความรู้สึกระหว่างคนเรา จะเอาความแค้นและบุญคุณมาสรุปเพียงอย่างเดียวได้อย่างไร เดิมทีเป็นเพียงแค่เรื่องง่ายๆ แต่กลับเพราะว่าทุกอย่างปนกันจนซับซ้อนไปหมด” เจียงหลีแสดงความรู้สึกออกมา
ก็เหมือนเจียงเฮ่ากับมู่ชิงเหยียน ลู่เสวียนกับโจวยวน
“ใช่แล้ว ดังนั้นข้าควรทำอย่างไรดี” เหวินเหรินชิ่งชิ่งพูดพึมพำ
เจียงหลีมองนาง พูดอย่างจริงจังว่า “เช่นนั้นก็ไปเถอะ”
“ไปหรือ” เหวินเหรินชิ่งชิ่งแปลกใจเป็นอย่างมาก
เจียงหลีพยักหน้า “ในเมื่อเจ้าไม่รู้ว่าเขาคือผู
