อ!”
ไม่ได้เสียเวลาอะไรมาก ไป๋เซี่ยงไท่ก็นำคนวิ่งไปยังพระราชวัง เขาต้องจับนางกลับไปยังตระกูลไป๋เซี่ยงให้ได้ก่อนที่นางจะเข้าวังไป
มิฉะนั้น ถ้านางเข้าวังไปแล้ว ก็จะเพิ่มความยุ่งยากมากยิ่งขึ้น
“อยู่นั่น!”
ในตอนที่กำแพงวังปรากฏอยู่ข้างหน้าของพวกไป๋เซี่ยงไท่ พวกเขาก็เห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเดินไปยังประตูใหญ่ของพระราชวัง ท่าทางที่ทะนงองอาจ ไม่กังวลว่าจะถูกพบเลยสักนิด
เหมือนสังเกตเห็นได้ว่าพวกเขาตามมา เด็กผู้หญิงคนนั้นหันมามองพวกเขา ก็คือใบหน้าของเซ่าจวิน
เป็นนางจริงๆ ด้วย! ตลอดทางที่ไป๋เซี่ยงไท่มาจากราชวงศ์จยาเซียน เห็นหน้าของเซ่าจวินไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ เป็นธรรมดาที่จะไม่มีทางจำผิด
เพียงมองแค่ปราดเดียว เขาก็ยืนยันได้ นี่ก็คือคนที่พวกเขาตามหา!
“หยุด!” ไป๋เซี่ยงไท่ตะโกนเสียงดัง เร่งความเร็วพุ่งเข้าไป
แต่ทว่า เขากลับไม่รู้ ใบหน้านั้นของเซ่าจวิน ก่อนที่จะหันกลับไปมองก็เป็นอีกคน หลังจากที่นางให้ไป๋เซี่ยงไท่มองนางชัดเจนแล้ว พอหันกลับไปก็เปลี่ยนเป็นใบหน้าก่อนหน้านี้
นางยังคงเดินไปยังประตูวัง แสดงตราประจำตัวที่สามารถเข้าวังได้ให้กับทหารเฝ้าประตู เดินเข้าวังไปต่อหน้าต่อหน้าไป๋เซี่ยงไท่
“ข้าบอกให้เจ้าหยุด!” ไป๋เซี่ยงไท่เห็นว่านางเข้าวังไปแล้ว จึงเกิดร้อนใจขึ้นมา รีบไปยังประตูวัง
ทหารที่เฝ้าประตูวังตกใจ รีบขว้างเขาไว้ ตะโกนเสียงดังว่า “ใต้เท้าไป๋เซี่ยง ท่านคิดจะบุกเข้าวังอย่างนั้นรึ”
บุกเข้าวัง เช่น
