อ่ยประโยคหลังออกมา
ไป๋เซี่ยงเลี่ยรออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อไม่เห็นนางพูดอะไรต่อจึงเอ่ยถามด้วยเสียงแหบแห้งไม่น่าฟัง “แล้วก็อะไร”
“อ๋อ ไม่เล่นละครต่อแล้วหรือ” แววตาเจียงหลีเป็นประกายวูบไหว ยิ้มตาหยีสบตาเขา
“เหอะ!” ไป๋เซี่ยงเลี่ยสบถเสียงเย็น
เจียงหลียังคงยิ้มให้ ความลุ่มหลงที่ออกมาจากกระดูกทำให้ผู้คนรู้สึกตื่นตา “มันเป็นแค่การขาดความรับผิดชอบ”
ม่านตาของไป๋เซี่ยงเลี่ยหดตัวอย่างรุนแรง ตะโกนออกไปด้วยความโกระเกรี้ยวเต็มประดา “เจ้าจะเข้าใจอะไร ล้วนเป็นเจ้าที่ทำร้ายข้าจนต้องเป็นเช่นนี้”
ความเกลียดแค้นกลั่นมาจากเลือดของเขาแล้วพุ่งออกมาทางสายตา ทำให้บรรยากาศโดยรอบแช่แข็ง
เจียงหลีกระตุกคิ้วไม่พูดอะไร
“ฆ่าล้างตระกูล แล้วกลับไปรับโทษรับผิดชอบทุกอย่างใช่ไหม เหอะ ข้ารับผิดข้าก็ต้องตาย แต่เจ้าเป็นฆ่าคนพวกนี้ ข้าตายไม่ได้แล้วข้าต้องมีชีวิตอยู่ต่ออย่างดีด้วย หากเป็นเจ้า ระหว่างเจ้าตายกับพวกเขาตายเจ้าจะเลือกอย่างไหนล่ะ” ไป๋เซี่ยงเลี่ยมองนางด้วยแววตาประชดประชัน
“อย่าเอาข้าไปรวมกับคนอย่างเจ้า ไม่ใช่ทุกคนจะเป็นเหมือนเจ้าที่ปกป้องตัวเองโดยไร้ซึ่งความรับผิดชอบ” เจียงหลียิ้มเย็นชาประชดเขากลับไป
หากเป็นนางที่ฆ่าพวกตัวเองโดยไม่ได้ตั้งใจ นางไม่มีทางหนีไปจากทุกสิ่งโดยพยายามปกปิดความจริง นางทำได้เพียงกล้าที่จะเผชิญหน้าแล้วชดใช้ความผิด
“ดูเหมือนว่าสิ่งที่ตระกูลไป๋เซี่ยงทำได้ดีที่สุดคือการฝึกฝนคนหน้าซื่อใจคดที่แท้จริง!
