” เจียงหลีหัวเราะเยาะ
ไป๋เซี่ยงเลี่ยไม่ได้โกรธ ในตอนนี้เพียงแค่ยิ้มเยาะมองไปที่ดวงตาของเจียงหลีราวกับว่าเขากำลังมองไปที่คนตายก็มิปาน “โฉมหน้าและท่าทางเจ้าเปลี่ยนไปแล้ว ดูแล้วคงทำเป็นเสแสร้งถึงไม่ให้ข้ามองเจ้าออกตั้งแต่แรกเห็น” หากเขามองผู้หญิงเจ้าเล่ห์คนนี้ออกตั้งแต่แรกเห็น ทุกอย่างในภายหลังคงไม่เกิดขึ้น
“ข้าก็คิดไม่ถึงว่าผ่านไปตั้งนานแล้วเจ้ายังลืมข้าไม่ลง!” เจียงหลีเอ่ยขำ
ความเกลียดชังในดวงตาของไป๋เซี่ยงเลี่ยรุนแรงยิ่งขึ้น เขากัดฟันและเอ่ยขึ้น “เจ้ากลับพูดจ้อสบายๆ ใช่ หลายปีมานี้เจ้าฝึกราบรื่นไหม แล้วข้าล่ะ”
เจียงหลีแปลกใจแล้วมองเขาด้วยความสงสัย ตอนแรกข้าไม่เพียงแต่แย่งวิญญาณยุทธ์เต่าเสวียนกังใช่หรือไม่ แค้นข้าราวกับข้าทำผิดที่ฆ่ายกครัวเขา
ความสงสัยบางอย่างค่อยๆ ปรากฏขึ้นในจิตใจของเจียงหลี เมื่อนางเจอไป๋เซี่ยงเลี่ยอีกครั้ง นางสังเกตเห็นว่าราศีของเขาไม่เสถียรไม่แข็งแกร่งเหมือนตอนที่เขาอยู่ในอาณาเขตหลิงอู่ ตอนนี้การฝึกบำเพ็ญของเขาไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน ตอนนี้เขาเกลียดตัวเองมาก…มีอะไรเกิดขึ้นโดยที่นางไม่รู้ใช่หรือไม่
เจียงหลีนึกถึงสถานการณ์ในตอนนั้นอย่างรวดเร็ว ตอนนั้นนางพยายามเสี่ยงที่จะหลอมรวมเข้ากับเต่าเสวียนกัง ในขณะกำลังหลอมรวมที่คนภายนอกไม่รับรู้ ตอนนั้นมีเพียงเจียงเฮ่าที่อยู่ในสถานการณ์ นางเคยสั่งเขาไว้ว่าหากสู้ไม่สำเร็จให้วิ่งหนีไป ตอนที่นางฟื้นขึ้นมาก็กลับไปยังสถาบันไป๋หยวนแล
