้อยผู้นั้น แขนทั้งข้างบิดเบี้ยวผิดรูปร่าง แม้กระทั่งวิญญาณยุทธ์ด้านหลังของเขายังถูกหมัดสะท้านจนแตกสลายหายวับไปกับตา ส่วนเขาเองก็กระเด็นลอยไปไกล
เป็นไปได้อย่างไร!
เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร!
ทุกคนต่างตกตะลึงด้วยสีหน้าหวาดกลัวและสายตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
นี่มันไม่เหมือนกับสิ่งที่พวกเขาคาดการณ์เอาไว้!
เสียงร้องทุรนทุรายของไป๋เซี่ยงเฉวียนยังคงดัง ความเจ็บปวดจากแขนหักเป็นสิ่งที่เหนือจินตนาการของคนทั่วไป เขาต้องการให้เจียงหลีลิ้มลอง แต่เขาดันลองเองก่อน
ร่างของไป๋เซี่ยงเฉวียนร่วงหล่นลงกลางกลุ่มคน
และในขณะนั้นเองเจียงหลีก็ชักมือกลับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้ววิจารณ์อย่างเย้ยหยัน “เทียนเจียวของตระกูลไป๋เซี่ยงก็ได้แค่นี้เอง”
“อ้ากๆๆๆ!”
ไป๋เซี่ยงเฉวียนที่ร่วงลงพื้นร้องทุรนทุรายกลิ้งไปมา “เลี่ยฉางเหล่า ฆ่านาง ฆ่านางซะ! ฆ่านางขี้ข้าชั้นต่ำนี่ ฆ่านางๆ อ้ากกกกก”
ใบหน้าของไป๋เซี่ยงเลี่ยพลันมืดหม่น เจียงหลีกล้าที่จะใช้วิธีการที่โหดร้ายเช่นนี้เพื่อจัดการกับไป๋เซี่ยงเฉวียนต่อหน้าเขา ความผิดนี้เพียงพอที่จะทำให้นางตายหลายพันครั้ง
“ไป ตัดแขนตัดขานางพากลับไปรับโทษที่ตระกูลด้วยกัน” ไป๋เซี่ยงเลี่ยออกคำสั่ง ฆ่าให้ตายง่ายๆ คงน้อยไปสำหรับนางกระมัง
“ในที่สุดก็ยอมทิ้งโฉมหน้าผู้รากมากดีของพวกเจ้าแล้วหรือ” สีหน้าของเจียงหลีไม่เกรงกลัวเลยสักนิด น้ำเสียงที่พูดของนางเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง
ไป๋เซี่ยงเลี่ยยังคงมีสีห
