งหลีไปได้อย่างไร
“หึ! เจ้าคนพวกนี้ การฝึกประสบการณ์ครั้งนี้เดิมที่เป็นการฝึกภายในตระกูลไป๋เซี่ยงของข้า เหยียดหยามตระกูลไป๋เซี่ยงของข้า พวกท่านหาว่าพวกข้าใส่ร้ายนาง เพราะหลังนางปรากฏตัวสุสานถึงได้พังถล่มมิใช่หรือไง ไม่ต้องคิดให้รกสมอง ต้องเป็นเพราะนางฉวยเอาของบางสิ่งออกมาเป็นแน่ อีกอย่างของนั้นตอนนี้ต้องอยู่ในกระเป๋าของนางแน่!”
ผู้มีความสามารถคนหนึ่งในตระกูลไป๋เซี่ยงที่หนีออกมาจากสุสานได้ตะโกนอย่างมั่นหน้ามั่นใจ
คราวนี้ไป๋เซี่ยงเลี่ยยืนข้างอย่างภูมิใจ แววตาเรียบนิ่งไม่ตั้งใจหยุดเขาเลย
“ตลกดี! ข้ามาที่นี่เพราะได้รับเชิญจากฮ่องเต้เป่ยโหรวของพวกเจ้า ในสุสานโบราณไม่ใช่เพราะคนในตระกูลไป๋เซี่ยงต่อสู้กับเราเพื่ออะไรบางอย่างหรอกหรือ พวกเจ้าจะเอาไปฝ่ายเดียวโดยที่คนอื่นเอาไปไม่ได้ด้วยหรือ สุสานโบราณถล่มลงมาแล้ว พวกข้ายังพูดอยู่เลยว่าเป็นเพราะพวกเจ้าไปโดนกลไกอะไรโดยไม่ทันระวังหรือไม่ถึงทำให้สุสานถล่มล่ะ” ลู่เสวียนตะโกนกลับไปเช่นกัน
เหวินเหรินชิ่งชิ่งมองพวกเขากลับไปอย่างเย็นชาเช่นกัน ถึงแม้จะไม่ได้พูดแต่กลับแสดงท่าทีออกมา
เมื่อฟังถึงตรงนี้เจียงหลีถึงได้รู้ว่าหลังจากที่พวกเขาแยกกัน ดูเหมือนลู่เสวียนและเหวินเหรินชิ่งชิ่งจะปะทะกับพวกตระกูลไป๋เซี่ยงอย่างแรง
มิน่าล่ะตอนนี้เหวินเหรินชิ่งชิ่งมองตระกูลไป๋เซี่ยงอย่างไม่พอใจนัก
“ฮ่าๆๆๆ…”
จู่ๆ เจียงหลีก็หัวเราะร่วน เสียงหัวเราะของนางทำให้คนอื่นหันมามองนาง
