บทที่ 386 ความได้เปรียบอยู่ที่ข้า
หมู่บ้านไป๋เซียงซึ่งเดิมคล้ายแดนสวรรค์ เวลานี้กลับคลาคล่ำด้วยบรรยากาศตึงเครียดอย่างหาที่เปรียบมิได้
“ฝูงหมาป่า! หมาป่าจากเขาบุกมาแล้ว!”
“รีบตามผู้ใหญ่บ้านของแต่ละบ้าน เอาอาวุธติดมือไปที่ปากทางหมู่บ้าน!”
“เร็วเข้า! ส่งคนไปแจ้งผู้ดูแลศาลประจำศาลเจ้า! ทุกคนอย่าเพิ่งหวาดหวั่น! มีผู้ดูแลศาลอยู่ มีท่านเจ้าที่คุ้มครองอยู่ หมาป่าตัวจ้อยพวกนั้นย่อมมิอาจทำอะไรเราได้!”
เมื่อลวี่หยางแผ่จิตเทวะออกไปอย่างระมัดระวังเพื่อเฝ้าสังเกต ก็แลเห็นฝูงหมาป่าราวสิบกว่าตัว แต่ละตัว ใหญ่ขนาดลูกวัว ล้อมหมู่บ้านไว้รอบด้าน สายตาทุกคู่แดงฉานคำรามคำรนไม่ขาด ส่งผลให้หญิงชรา เด็กเล็ก และสตรีในหมู่บ้านต่างหวาดกลัวจนใบหน้าถอดสี
จิตใจผู้คนเริ่มสั่นคลอน
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้… รากฐานแห่งธูปเทียนอยู่ที่ใจคน จึงทำให้ศาลเจ้าที่สั่นคลอน หากข้าไม่แสดงอิทธิฤทธิ์ ธูปเทียนก็ย่อมสลาย…”
ชาวบ้านย่อมยึดถือความจริงเป็นหลัก
หากเจ้ามีคุณูปการ พวกเขาย่อมเชื่อมั่นในเจ้า หากเจ้าหาประโยชน์มิได้ พวกเขาก็ย่อมหาผู้อื่นมาแทนที่ จิตใจคนสั่นคลอน ย่อมส่งผลให้แดนเทพธูปเทียนไร้เสถียรภาพ
เมื่อเข้าใจสถานการณ์กระจ่าง ลวี่หยางจึงถอนหายใจเบาๆ
“ยังดี… อย่างน้อยก็มิใช่ผู้ใดจงใจคิดร้ายต่อข้า”
เมื่อลมหายใจผ่อนคลาย จิตใจก็พลันกลับมาแน่วแน่ ทว่าในห้วงใจยังอดรู้สึกขื่นขมมิได้…จะโทษผู้ใดเล่า ที่ตนเองระแวดระวังถึงเพียงนี้ ก็เพราะ
