เจอเคราะห์ร้ายมามากเกินไป
ขณะนั้นเอง พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากภายนอก:
“เจ้าพ่อเจ้าที่ เจ้าปู่เจ้าที่ผู้คุ้มครองบ้านเรือน โปรดสำแดงอิทธิฤทธิ์!”
เสียงนั้นแล่นเข้าสู่ศาลเจ้าที่โดยตรง ส่งผลให้ธูปเทียนซึ่งชี้ตรงไปยังเจ้าที่ของหมู่บ้านไป๋เซียงพลันพลุ่งพล่านรุนแรง ราวกับกำลังจะหลั่งไหลทะลักออกไปภายนอก
ลวี่หยางเหลียวตาออกไป แลเห็นเบื้องหน้าศาลเจ้าที่ มีผู้ดูแลศาลชราอายุราวห้าหกสิบปีผู้หนึ่ง กำลังถือธูปสามดอกด้วยท่าทีเคารพนบนอบ ยกวางลงในกระถางธูปอย่างสงบสำรวม
ทว่าบัดนี้เจ้าที่ของหมู่บ้านไป๋เซียงยังอยู่ในภาวะหมดสติ ธูปเทียนเหล่านี้หาได้ผ่านการอนุญาตของเจ้าตัว แล้วเหตุใดกลับยังมีผู้สามารถเคลื่อนใช้ได้อีก?
“ผู้ดูแลศาลประจำศาลเจ้า…”
ลวี่หยางพลันค้นพบตัวตนของผู้ดูแลศาลชราจากความทรงจำของเจ้าที่หมู่บ้านไป๋เซียง ที่เรียกว่า “ผู้ดูแลศาลประจำศาลเจ้า” นี้ แท้จริงก็คือผู้บำเพ็ญเพียรชั้นล่างภายใต้ระบบวิถีเทพ ระดับล่างสุดของวิถีเทพนั้นเอง
“ผู้ใฝ่บำเพ็ญประเภทนี้ หาได้รวบรวมธูปเทียนด้วยตนเอง แต่กลับอาศัยพึ่งพิงเทพเจ้าธูปเทียน ใช้วิชาขอเทพเพื่อรับพลังวิชาและอิทธิฤทธิ์จากเทพนั้นโดยตรง…พลังแข็งแกร่งเพียงใดก็ล้วนขึ้นอยู่กับเทพที่ตนพึ่งพา หากเป็นผู้ดูแลศาล ประจำศาลเจ้าของเจ้าที่เมืองหลวงแต่ละเมืองแล้วไซร้…เมื่อเชิญเทพสำเร็จ อาจเปรียบได้กับเจินเหรินใหญ่ในขั้นวางรากฐานปลายก็เป็นได้?”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็
