ในนี้นอกจากพวกตระกูลไป๋เซี่ยงหน้าไม่อายแล้วใครจะไปรู้อีกล่ะ”
“…” มุมปากของลู่เสวียนกระตุกอย่างแรง
เหวินเหรินชิ่งชิ่งสำรวจต่อแล้วเอ่ยขึ้นกับเขา “โชคดีที่เราเข้ามาถึงที่ๆ เหมือนโถงสุสานจนได้ ดูก่อนซิว่ามีสิ่งใดหรือไม่แล้วค่อยหาทางออกไป เซ่าจวินหายตัวไปกะทันหัน ไม่แน่เผื่อจู่ๆ นางอาจโผล่ออกมาจากที่อื่นก็เป็นได้”
ลู่เสวียนสูดหายใจเข้าลึก เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นด้วยกับคำพูดของเหวินเหรินชิ่งชิ่ง
เขามาได้อย่างไรก็มิรู้ แล้วจะกลับทางเดิมเพื่อตามหาเจียงหลีได้อย่างไร สำหรับแผนการตอนนี้ดูเหมือนจะทำได้เพียงก้าวต่อไปข้างหน้า แล้วก็หวังว่าเจียงหลีจะปรากฏตัวออกมาเอง
ทั้งสองมองไปรอบๆ ห้องโถงแต่ก็ไม่เจอเบาะแสของมีค่าอะไร สิ่งเดียวที่ไม่ทำให้ทั้งสองต้องผิดหวังก็คือห้องโถงแห่งนี้มิได้ปิดผนึก ทั้งยังมีเส้นทางหนึ่งที่เชื่อมไปยังที่อื่นได้
“ตรงนั้น ตรงนั้นยังมีอีกห้อง เราไปค้นหากันเถอะ”
“อืม เร็วหน่อย เผื่อมีคนเข้ามาคงต้องได้ต่อสู้กันอีกระลอกแน่”
“…”
เสียงบทสนทนาที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ทั้งลู่เสวียนและเหวินเหรินชิ่งชิ่งหยุดฝีเท้าพร้อมกัน
ทั้งสองกลั้นหายใจเงี่ยหูฟัง ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าดังมาจากที่ไกลๆ ทั้งสองสบตาแล้วตัดสินใจพร้อมกันว่า ตามไป!
เมื่อครู่นี้เห็นได้ชัดว่าสองคนนั้นคือคนของตระกูลไป๋เซี่ยง อีกอย่างเมื่อฟังจากน้ำเสียงของพวกเขา พวกเขาได้เข้าไปในสุสานแล้วและได้ทำการค้นหาเผื่อยังพอได้อะไรกลับ
