่าจะมีคนนอนอยู่บนเตียงของนาง!
ใครบังอาจมานอนบนเตียงของข้า!เจียงหลีหรี่ตามองแล้วเปลี่ยนเป็นแววตาเฉียบคมขึ้นมา
ทันใดนั้นลมยามราตรีพัดเข้ามาครู่หนึ่งพัดม่านกั้นขึ้นพากลิ่นอ่อนๆโชยเข้ามาด้วย
กลิ่นที่คุ้นเคยลอยเข้าจมูกสายตาที่หวาดระแวงของเจียงหลีก็หายไปทันทีใบหน้าที่เย็นชากลับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ชวนมองต้องตาคน
นางยกมือขึ้นเปิดกระโจมออกก้าวยาวอย่างเบาๆไปยังเตียงนอน
ยิ่งเข้าใกล้เงาของคนบนเตียงนอนยิ่งชัดเจนขึ้น
ลู่เจี้ย!
ใบหน้าที่คุ้นชินงดงามเกินมนุษย์ธรรมดาทั่วไปปรากฏอยู่ตรงหน้านางสายตาของนางเผยถึงความอ่อนโยน
ชายหนุ่มที่เงียบหายไปนานท่านนี้เมื่อปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งไม่นึกว่าจะมานอนอยู่บนเตียงของนางได้เลย
“ลู่เจี้ยหรือ”เจียงหลีลองเรียกเสียงเบา
คนที่กำลังนอนราบอยู่บนเตียงไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับใดๆคล้ายกับว่าไม่ได้รู้สึกถึงการมาถึงของนาง
เจียงหลีหรี่ตาลงค่อยๆคลานขึ้นบนเตียงมือข้างหนึ่งค้ำบนที่นอนมือข้างหนึ่งเขย่าชายหนุ่มตรงหน้าเล็กน้อยและร้องเรียกเบาๆ“ลู่เจี้ยหรือ”
ก็ยังคงไม่มีการตอบกลับ
“หลับสนิทขนาดนี้เชียวหรือช่วงที่หายไปนั้นไปทำอะไรมานะถึงได้เหนื่อยเช่นนี้”เจียงหลีกระซิบเบาๆหายใจอย่างระมัดระวังค่อยๆย่องเบาและคลานไปข้างกายชายหนุ่มผู้นี้
นางเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังมากอย่างเบาที่สุดราวกับว่ากลัวจะทำให้ชายหนุ่มที่นอนหลับสนิทตื่นขึ้น
เพียงแต่ตอนที่นางคลานถึงข้างกายชายหนุ่มกลับตกตะลึงนางมองไปยั
