ดียวกับข้า เจ้าจะทำเช่นไร ลู่เสวียน สิ่งที่ข้าไม่เสียใจที่สุดคือชอบเจ้า แต่ความผิดพลาดอันยิ่งใหญ่ของข้าก็คือการชอบเจ้าเช่นกัน! ”
ลู่เสวียนส่ายหัวช้าๆ “ความเกลียดชังทำให้เจ้าตาบอด”
“หยุดพูดจาด้วยคำพูดสวยหรูเหล่านี้! ตอนเจ้าสังหารสมาชิกเชื้อพระวงศ์ของซั่งตู เจ้าเองก็ถูกความเกลียดชังบังตามิใช่หรือ” โจวยวนโต้กลับเสียงดัง
“…” ลู่เสวียนพูดไม่ออก
เขามิอาจไม่ยอมรับคำพูดของเจียงหลี มันไม่ง่ายเลยที่จะตัดสินความถูกผิด
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในความแค้นที่ถูกทำลายล้างบ้านเกิดเมืองนอน ตกลงใครกันแน่ที่ทำผิดต่อกันก่อน ใครกันแน่ที่ปลุกปั่นทุกอย่าง ก็มิอาจพูดได้ชัดเจนแล้ว
เขารู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดจากการสูญเสียคนรัก ดังนั้นจึงเข้าใจความรู้สึกของโจวยวน
“หากเป็นเช่นนี้ เราทั้งสองต่อสู้กันสักตั้งเถิด” ลู่เสวียนยกมือขึ้น แสงสีทองที่อยู่ด้านหลังส่องประกาย
โจวยวนยิ้ม โดยรอยยิ้มนั้นไม่มีความเศร้าหมองปนอยู่เลย “ไม่เลว เราทั้งสองควรต่อสู้กันนานแล้ว ข้าฆ่าเจ้าเพื่อล้างแค้นให้กับท่านแม่ เจ้าฆ่าข้า ข้าจะได้หลุดพ้น”
คำพูดของนาง ทำให้ดวงตาของลู่เสวียนกระตุก
แต่เขากลับรู้สึกใบหน้าแน่นตึง โดยมิได้พูดอะไรต่อ
“อ่า…!” โจวยวนโจมตีก่อนและใช้ทักษะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดพุ่งเข้าใส่ลู่เสวียนทันที
ระหว่างที่พลังวิญญาณปะทะกันอยู่นั้น ลู่เสวียนเงยหน้าขึ้นช้าๆ ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ และดวงตาก็สงบนิ่ง
ฟึบ!
อาวุธแทงเข้าสู่ร่างกาย
โจว
