ามโกรธในใจลง ความยึดมั่นนี้ นับวันยิ่งสามารถควบคุมจิตใจเขาได้ ก่อนหน้านี้ไม่นาน เขาเลือกที่จะจำพรรษาเข้าฌาน เพื่อควบคุมอารมณ์ความรู้สึก เดิมคิดว่าจะสำเร็จ แต่ไม่คิดเลยว่าเพิ่งจะออกฌาน เขาก็ปรากฏตัวอยู่ที่นี่แล้ว
“ในเมื่อมาแล้ว ทำไมถึงไม่เข้าใกล้เสียหน่อย”
ในม่าน เสียงเชื้อเชิญของหญิงสาวดังขึ้น
“…” เข้าใกล้หรือ เหมือนจะไม่ใช่เรื่องดีอะไร!
“ท่านกำลังกลัวรึ” ไม่เห็นเขาขยับ เจียงหลีก็หัวเราะขึ้นมาอย่างหยอกเย้า
ดวงตาที่แวววาวคู่นั้นหรี่ลง หัวเราะเยาะเย้ยอย่างไม่พอใจ “วิธียั่วอารมณ์ห่วยๆ”
เจียงหลีแบะปาก “ในเมื่อไม่อยากเข้าใกล้ เช่นนั้นก็ไปซะสิ!”
“…” สีหน้าของชายหนุ่มดูไม่ค่อยดี ปัญหาก็คือในใจเขามีเสียงที่บอกเขาตลอดว่าไม่อยากไป
“ในเมื่อไม่อยากไป ก็เข้ามาหาข้า ไม่ได้เจอตั้งนาน ข้าคิดถึงท่านแล้ว” เสียงของเจียงหลีดังขึ้นมาอีกครั้ง
ข้าคิดถึงท่าน…
สี่คำนี้ จู่ๆ ก็ทำให้ใจของเขาเต้น อารมณ์ที่ไม่เคยประสบมาก่อน เกิดขึ้นอย่างเงียบๆ ทำให้เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้
“ลู่เจี้ย ข้าบาดเจ็บ” เสียงที่กล้ำกลืน ดังออกมาจากในม่าน
บาดเจ็บอย่างนั้นหรือ
ใครกล้าทำร้ายนาง!
ชั่วพริบตาในแววตาของเขาก็เผยจิตสังหารที่เย็นชาออกมา ลืมไปหมดแล้วว่าเขาเองก็เคยคิดอยากจะฆ่านางเช่นกัน แต่น่าเสียดายที่ฆ่าไม่ลง
ม่านนอกเตียงถูกยกเปิดออก ตัวคนเดินลงมาจากเตียง ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขา
บนตัวนาง สวมใส่เพียงเสื้อบ
