างๆ ภายใต้เสื้อนั้น กลับเห็นผ้าพันแผลที่พันเต็มตัวนางไปหมดอย่างรางๆ
“ลู่เจี้ย” เจียงหลียืนเท้าเปล่ามองเขาอยู่ข้างๆ เตียงด้วยความกล้ำกลืน
เขามองไปยังผ้าพันแผลบนตัวนาง จิตสังหารที่น่ากลัวในแววตาลึกๆ ของเขาจู่ๆ ก็หายไป
เจียงหลีไม่ทันสังเกตความเปลี่ยนแปลงบนตัวเขา เห็นเขาที่ยังคงยืนนิ่งไม่ขยับด้วยสีหน้าเย็นชา ก็ถอนหายใจ แล้วพูดอย่างน้อยใจว่า “ไม่กี่วันก่อน พวกเราและประเทศซีเฉียนได้สู้รบกัน ด้วยฐานะกษัตริย์ แน่นอนว่าข้าต้องปกป้องประชาชนของข้า ศึกครั้งนี้เป็นไปอย่างยากลำบาก พลังของข้าต่ำไป ถึงแม้จะรักษาชีวิตไว้ได้ แต่ยังคงได้รับบาดเจ็บ”
บาดเจ็บหรือ เขายิ้มเยาะอยู่ในใจ ความดูถูกในสายตา เหมือนว่ากำลังหัวเราะเยาะเย้ยการแสดงที่
ห่วยแตกของนาง
บาดเจ็บ แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะล่อลวงเขา นี่หรือคือท่าทางของคนบาดเจ็บ
เพียงแต่ว่า
อาณาจักรซีเฉียน
ลึกๆ ในแววตาของเขาเปล่งประกาย ผู้หญิงเจ้าเล่ห์คนนี้ ถ้าจะฆ่านาง คนที่จะฆ่าต้องเป็นเขา เป็นคนอื่นไปได้อย่างไรกัน
เสินอวี่
ในขณะเดียวกันที่เจียงหลีกำลังออดอ้อนอยู่ เขาก็ใช้ตาทิพย์เรียกผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา
จักรพรรดิหรือ
เสินอวี่ที่อยู่เหนือหมู่ดาว ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเรียก ทำให้ตกใจ รีบลุกขึ้นมา จัดเสื้อผ้า แล้วปฏิบัติอย่างจริงจัง
แม้ว่านี่จะเป็นเพียงตาทิพย์ของจักรพรรดิ
ร่างที่มองไม่เห็น ปรากฏอยู่ตรงหน้าเสินอวี่ เรือนร่างเลือนราง แต่เป็นจักรพรรดิของเขาไม่ผิดแน่
