ย แต่ก็ทำตามคำสั่ง
ไม่นาน ภายในท้องพระโรงก็จัดแถวเสร็จ และค่อยๆ เดินไปตรงหน้าเจียงหลี
เจียงหลีนั่งอยู่ด้านบน สายตาจ้องมองไปยังทารกชายที่ถูกเปิดผ้าอ้อมเหล่านั้น ไม่ใช่! ไม่ใช่เลย! ไม่มี…ไม่มีเลย…
บนร่างกายของทารก ผิวสะอาดหมดจน อย่าพูดถึงรอยประทับเลย แม้แต่ไฝยังไม่มีเลย
บรรดาผู้หญิงเหล่านั้นอุ้มทารกชายเข้ามาในพระตำหนักหวาชุ่ยเป็นกลุ่มๆ แล้วออกไปเป็นกลุ่มๆ คนที่ออกไป ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่กลับยิ่งประหลาดใจมากขึ้น จักรพรรดินีของพวกเขาต้องการค้นหาอะไรกันแน่
ถึงขั้นมีผู้หญิงบางกลุ่มเดินออกไปและมีความคิดเหลวไหลเหล่านั้น ยิ่งได้ยินว่าจักรพรรดินีตามหาทารกชายที่มีรอยหรือสัญลักษณ์อะไรบางอย่างบนร่างกาย ตนเองก็คิดว่าไปทำขึ้นดีหรือไม่ ดีไม่ดีอาจเปลี่ยนโชคชะตาของเด็กชายไปเลย หรืออาจทำให้เขามีอนาคตที่รุ่งโรจน์ก็เป็นได้
แท้จริงแล้ว นี้ก็เป็นเพียงความคิดเท่านั้น ไม่มีใครรู้ว่าเจียงหลีหารอยสัญลักษณ์อะไร แม้กระทั้งนางกำนัลที่ปรนนิบัติอยู่ข้างกายอย่างอวี้ซูก็ไม่รู้เช่นกัน
วันแล้ววันเหล่าจนผ่านมาสามวันแล้ว เจียงหลีเองยังจำไม่ได้ว่าตนดูทารกชายมาแล้วกี่คน แต่กลับไม่มีสักคนที่ทำให้นางรู้สึกว่าเป็นลู่เจี้ยกลับชาติมาเกิด
หรือว่า หรือว่าเขาจะไปเกิดที่อาณาจักรอื่น หรือว่า…อาจจะยังไม่กลับมาเกิด เจียงหลีก้มหน้า ใช้นิ้วคลึงเบาๆ ที่หัวคิ้ว
“ฝ่าบาท ท่านอย่าพึ่งใจร้อนไป เพราะดินแดนที่อยู่ไกลยังมาไม่ถึง บางทีคน
